Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
8 juni 2017

COLUMN: Vertrouw met mij!

De afgelopen weken stonden in het teken van controle en angst. Het nieuws toonde mij een wereld die niet deugt; een wereld die moordt, geen normen en waarden kent. Een samenleving die ongelijkwaardig, extremistisch en corrupt is. Een aarde die opwarmt, overstroomt en verkracht. Een cultuur die strijdt tegen klimaatverandering, terreur en elkaar. Ik zag een wereld waarbij ik alle reden had om bang te zijn.

De sociale media serveerden juist het tegenovergestelde: een oneindige jubelstemming. Festival hier, diploma daar, modieuze maaltijden, vakanties, rijbewijs, nieuwe baan, bikini-lijven, fotogenieke kinderen, grappige of aandoenlijke uitspraken van diezelfde kinderen, en blogs over ‘een gelukkig leven’. Ik zag een wereld waarin alles haal-, maak-, en bereikbaar is.

Angst voedt de behoefte naar geforceerde controle. Zo is de grootste angst van liefde het verliezen ervan. Daarom schreeuwt mijn hart om een partner van wie zeker is dat ze voor altijd bij mij blijft. Dan heb ik zekerheid, en die zekerheid krijg ik ogenschijnlijk door controle. Echter, hoe groter de controle, hoe meer de pure liefde verdwijnt: wat is er puur aan de keuze voor de ander, als die al is vastgesteld; wat is de waarde van liefde als ze vooraf geprogrammeerd is?

We willen controle. Over alles. Niet uit liefde, maar uit een egoïstische angst.

Tegenwoordig houdt angst mij tegen om überhaupt aan de liefde te beginnen of dwingt ze mij de uitdaging pas aan te gaan na een ontelbare reeks afspraken. Zo schreeuwt alles in mij dat mijn vriendin niet met andere jongens omgaat, altijd de tijd heeft wanneer ik dat heb, en ben ik na één chagrijnig antwoord bang voor een break-up. Het liefst houd ik haar stevig bij mij, op de droge waterkant. Gevoelsmatig uit liefde, maar eigenlijk ben ik bang. Bang dat ze vreemdgaat, mij saai vindt of zelfs vergeet … bang dat ze mij verlaat.

We willen controle. Over alles. Niet uit liefde, maar uit een egoïstische angst; de angst om alles wat we hebben, te verliezen. Een selffulfilling prophecy. Vanuit deze emotie probeer ik iets vast te houden wat ik los moet laten. Uit angst houd ik mijzelf en de ander weg bij het kristalheldere water, omdat ik bang ben dat we verdrinken. Uit angst stimuleer ik hetgeen wat ik juist wil voorkomen.

Het toverwoord is daarom ‘vertrouwen’. Vertrouwen in de liefde. Vertrouwen in de wereld, de ander en jezelf. Vertrouwen in de toekomst. Mochten al je plannen alsnog in het water vallen: heb dan vertrouwen dat je het aankunt; dat je kunt zwemmen. Natuurlijk zal het nieuws melding maken van die ene die verdrinkt. Of toont een Facebookfilmpje hoe je kunt knuffelen met een haai. Toch illustreren beide voorbeelden niet de gemiddelde werkelijkheid waar we in leven: onze werkelijkheid. Dat is een werkelijkheid waarin we soms moeten zwemmen, en ooit weer op het droge kruipen … zolang we daarop durven te vertrouwen.

Vertrouw met mij, op hem.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden