Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
5 april 2017 Reageer

COLUMN: Wat een conferentiespreker met me doet

Ik vind sprekers een fantastisch type mensen. Ze zijn gedreven, studieus. Slim. Kritisch. Hebben een goed verhaal klaar. Vaak zijn ze expressief. Hebben ze een bewogen leven achter de rug.

Heel veel mensen die ik bewonder, zijn sprekers.
Matthijn Buwalda. Karim Landoulsi. Mijn vader. Nick Vujicic. Jezus Christus.
Sprekers geven je iets mee. Inspiratie. Gevoel. Nieuwe kennis.
Helaas pakken sommigen hun verhaal zo alledaags in.

Ik knap er snel op af; de clichématige spreker. Je kan er haast bingo op spelen.
Zodra de man is ingezegend kijkt hij de zaal in.
En begint.
“Ik zie een generatie.”
Het is op dit punt dat ik altijd snel even om me heen kijk. Ik zie ook een generatie. Dit is namelijk de jongerentent.

Hij wil vaak iets ‘uitspreken’ over deze generatie. Dat dit een generatie is die zal opstaan. Zal uitstappen in geloof. Of – vlak voor de collecte – dat dit een generatie zal zijn die zal geven.
Naast de uitspraken vooraf, heb je ook de zogeheten verklaringen:
“Ik verklaar dit tot geestelijk grondgebied.”
Waarop ik wederom om mij heen kijk. Geestelijk Grondgebied. Wat houdt dit concreet in?
Zitten we nu op een verheven veldje, een koninklijk kavel?

De conferentiespreker is tevens de man die het geloof op jou persoonlijk betrekt.
Want misschien “loop jij ook wel door een donker dal, zonder dat jij een herdersstaf ziet.”
Indien dit het geval is, wil de spreker jou écht uitdagen. Om weer radicaal te kiezen.
Dan mag je nu opstaan.
De voorbedetent is vooraan.

Ik zie de mensen opstaan. Jaloers kijk ik toe. Alsof zij een cadeautje hebben gekregen, en ik werd overgeslagen.
Meestal loop ik halverwege weg. Met een gevoel alsof ik zojuist gefopt ben.

Ik houd van sprekers. Er zijn er tientallen geweest; mensen die antwoorden hadden op mijn moeilijke vragen, me richting gaven. Me inspireerden.
Mensen met onbevangen echtheid.
Mijn moeite zit hem in de standaardformule die er gehanteerd wordt.

Gastcolumnist Thom Hofstede (20) is student journalistiek. Vroeger wilde hij ridder worden. Nu nog steeds. Hij tovert met plezier een lach op je gezicht, maar zet je ook graag aan het denken. 

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden