Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
24 april 2017 Reageer

COLUMN: Kwartet met een vluchteling

Mijn ouders hebben een asielzoeker in huis genomen. Een jongen die moest vluchten voor zijn leven en die geloofde in de vrijheid van Europa. Zo’n jongen die je tegen komt in de stad, rondjes fietsend op zijn barrel. Of aan het kwartetten is met mijn ouders, omdat hij Nederlands wil leren. Ik ben fan van hem.

Op één of andere manier zijn de meeste mensen niet zo fan. Ik hoor regelmatig de vraag: “Durven je ouders hem wel alleen thuis te laten?” Omdat hij onbekende mensen kan uitnodigen? Bang dat hij de voorraadkast op eet? Dat hij het kwartetspel steelt?

Ik raak gefrustreerd als ik de controlefreak in ons zie los komen. Mijn huis. Mijn meubels. Mijn voedsel. Mijn ruimte. Mijn tijd. Mijn leven.
Het lijkt alsof iedereen bang is om een klein beetje te delen. Vooral als het gaat om buitenlanders. Iedereen heeft er een mening over. En ook al veroordelen we niemand, toch voelen we ons het meest veilig als alle vluchtelingen in 1 huis zitten. Met een hek.
Waarom is het zo moeilijk om een klein beetje van mij te delen? Waarom durven we onze tijd niet te delen met iemand van een ander werelddeel? Doen we zo moeilijk over een nationaliteit? Moeilijk over verschillen?

Al die bange reacties … nergens voor nodig. Toch herken ik het. Na alle verhalen in het nieuws wist ik ook niet wat ik denken moest. Totdat nieuws dichterbij kwam dan tv. Toen zag ik liefde.
We hebben liefde nodig om niet zo angstig te reageren. En er te zijn. Niet bang zijn voor die ene fles cola of dat schaaltje uit het servies van oma. Niet bang zijn voor iemand met andere gewoontes. Niet bang zijn voor asielzoekers.

Ik dank God voor mijn ouders. Dat er tenminste twee mensen zijn die hun bezit en tijd willen delen. En ik bid dat ik dit ook mag gaan doen. Dat ik kleurenblind word. En dat het doen van kwartet belangrijker wordt dan het hebben van een kwartet. Doe je een potje mee?

Anne (18) is blogger en een fanatieke fan van Jezus en de mensen om haar heen.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden