Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
26 februari 2017

De kracht van kwetsbaarheid

Iedere keer doet het weer pijn. Ze had gehoopt dat het na al die jaren minder zou worden. Maar de steek door haar hart blijft iedere keer weer onverwacht en snoeihard binnenkomen.

Als ze langs de speeltuin loopt bijvoorbeeld. Een moeder met gevuld kinderzitje ziet langsfietsen. Of het geluid van lachende jongens hoort echoën door de buurt. Telkens weer dat verdriet. In stilte.

Van haar man hoeft ze namelijk niets te verwachten. Natuurlijk, hij werkt hard. Brengt brood op de plank en zorgt goed voor haar. En ze weet dat hij veel van haar houdt. Maar begrip vindt ze niet bij hem. Toen ze samen een keer langs het schoolplein liepen en zij haar tranen niet kon bedwingen, wist hij gelijk waar het over ging. “Waarom huil je? Ben je echt zo bedroefd? Beteken ik dan niet meer voor je dan een zoon of dochter?” Ze had toen niet eens gereageerd. Keek hem slechts even vol onbegrip aan en beende bij hem vandaan.

Haar buurvrouw was nog erger. Zij had wel kinderen en dat liet ze weten ook. Ze liet geen mogelijkheid onbenut om haar te pesten. De buurvrouw wist ook: zonder kinderen hoor je er in dit land niet bij. Zonder kinderen houdt je bloedlijn op. En dat is een grof schandaal. De vrouw raakte verhard. Verbitterd. Niemand die haar begreep, niemand bij wie ze kon uithuilen.

Op een dag wandelde ze langs de kerk. Ze keek er even zijdelings naar en stond toen stil. Ze was al in geen jaren binnen geweest. De afgelopen tijd was te druk geweest met het metselen van muren om haar hart heen. Voor haar man. Voor haar buurvrouw. Maar zeker ook voor God. Wat kon Hij nog voor haar doen?

Ze wist niet precies waarom, maar besloot naar binnen te lopen. Voorin de kerk begon ze op haar knieën te bidden. “Heer van de hemelse machten, ik smeek u, heb toch oog voor mijn ellende. Denk aan mij, uw dienares, vergeet mij niet. Schenk mij een zoon, dan schenk ik hem voor zijn hele leven aan u.” Opgelucht verliet ze de kerk. Eindelijk iemand bij wie ze haar verhaal kwijt kon. Eindelijk iemand bij wie ze kwetsbaar kon zijn. Haar muren kon afbreken.

Die middag was het begin van iets moois. De opluchting zorgde ervoor dat ze beter begon te communiceren met haar man. Makkelijker de vileine opmerkingen van haar buurvrouw van zich af kon laten glijden. En zich weer openstelde voor God. De kracht van kwetsbaar durven zijn.

Negen maanden later keek ze glimlachend naar een klein bundeltje in haar armen. Ze noemde hem Samuel.

 

Tekst: Rimme Mastebroek

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden