Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
16 december 2016

COLUMN: Toen knetterde mijn hart keihard op de zwarte plavuizen

Ik was 19 en eerstejaars student. De eerste ontmoeting was een beetje spannend. Ik kan niet zeggen dat het liefde op het eerste gezicht was, ik was voorzichtig. Nadat ik me had durven open te stellen, ontving ik zoals ik nog nooit had ontvangen.

Tweeënhalf jaar lang duurde deze relatie en toen knetterde mijn hart keihard op zwarte plavuizen, want de kerk, mijn thuis, de veilige plek waar ik elk vrij moment te vinden was, scheurde in drie, misschien zelfs vier stukken.

De leiders kregen ruzie.
Wie moest ik volgen?
De ene helft van de kerk ging met de ene leider mee, de andere helft rende leider twee achterna en een derde deel wilde geen partij kiezen en koos voor een zwervend en kerk shoppend bestaan. De vierde groep hield het helemaal voor gezien. De zondagochtend werd goed voor een bos- of strandwandeling en een late brunch, alles beter dan het zenuwslopende en energievretende gekissebis van leiders.
God is ten slotte overal, ook op het strand en in het bos.

Ik kon mijn draai na de splitsing niet meer vinden.
Gekwetst, gebroken. Het deed bijna nog meer zeer dan een relatie die wordt verbroken. Ik was het vertrouwen in de kerk, ‘de broeders en zusters in de Heer’, kwijt.

 Alles beter dan het zenuwslopende en energievretende gekissebis

Anderhalf jaar lang had ik bindingsangst. Ik dacht dat ik de kerk niet nodig had. Tot ik op een dag een hongerklopje voelde. Het was trek naar een samenzijn met andere mensen die ook van God hielden. Ik had de kerk niet nodig had voor mijn liefde voor God, maar ze kon me wel verder op weg helpen. Een familie van broers en zussen die elkaar stimuleert en bemoedigt, daar verlangde ik naar.

Familie zijn is het delen van je hart. Met je familie deel je blije en verdrietige momenten.. Bij je familie mag je uitrazen en gefrustreerd zijn en je hart openen. Dat brengt een groot risico met zich mee: je kunt gekwetst worden. Teleurgesteld raken. De kerk zit vol mensen die een stukje van God laten zien, maar ze zijn de goddelijke perfecte God zelf niet. Ze zijn een afspiegeling, een beslagen afspiegeling met scheuren en barsten. Door die menselijke mensen in de kerk wordt je teleurgesteld. Soms is de teleurstelling zo groot dat je een tijdje klaar met de kerk kunt zijn.

En toch.
Het is uiteindelijk God zelf bij wie je thuis moet voelen, jezelf kunt zijn.
Je mag Hem vragen of hij de teleurstelling, boosheid en bindingsangst wil genezen.
Dat is een gebed dat Hij altijd zal verhoren.

Het kan een tijdje duren voordat Hij geneest, maar het is zijn wil.
Hij heeft dat zelf gezegd in zijn Woord.
Hoe ik dat weet? Hij heeft het bij mij gedaan.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden