Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
12 december 2016

COLUMN: Ik ben rampzalig met goede voornemens

Een paar weken geleden besloot ik dat ik op kamers zou gaan. Het leek me zo’n goed idee, totdat ik in de keuken stond. Een paar uur eerder had ik inkopen gedaan voor mijn eerste eigen avondmaaltijd ooit. De ijsbergsla zag er een beetje vreemd uit na enkele uren in de diepvries. Meer ijsberg dan sla.

Aarzelend probeerde ik een blaadje eraf te plukken. Met wat gekraak kwam er een scherfje van de sla los, de grootte van een stuk chips.
Ik besloot, na enige overdenking, dat ik de sla op zou warmen. Checkte even of er geen huisgenoten keken. Na twee minuten in een koekenpan, begon het wat vreemd te ruiken.
Mijn sla was aangebrand. Dat soort dingen maken me nou onzeker.

Nog wat maanden terug. Ik werkte in een boekwinkel en nam me heilig voor om klantvriendelijk te zijn. Elke klant zou met een glimlach de winkel verlaten.
Iedereen zou met kunde geholpen worden.
Met de breedste tandpastaglimlach die ik had scande ik het boek ‘Kinderen helpen bij verlies’.
Ik hoor het mezelf nog steeds zeggen: “Veel plezier ervan!”        Het doet bijna fysiek pijn om aan terug te denken.

Maar falen is niet hetgene dat mij tegen de grond slaat in het leven. Het heeft ervoor gezorgd dat ik heel oprechte glimlachjes toon achter de toonbank.
Dat ik vorige week kip tandori gemaakt heb.
Mijn oude studie heb laten vallen om nieuwe dromen na te jagen.
Wat me tegen de grond slaat is het feit dat ik af en toe niet eens begonnen ben, met wat misschien een mislukking zou zijn.
Die keer dat ik besloot om degene met z’n kapotte fiets niet te helpen. Die grap nooit vertelde omdat toch niemand zou lachen. Niet dat ene meisje uitvroeg.
Alle had-ik-nou-maar-dit-gedaan-dingen.

De gedachtes zijn moordend. Kunnen soms misschien zelfs pijn doen. Want wat gebeurt er nou als ik niets doe? Niets.
Maar genoeg is genoeg. Mijn waarde ligt in wie ik ben, en niet in mijn nalatigheid.
Zelfs als ik twijfel aan mijn geloof, zal ik christen zijn. Wanneer ik onvoldoendes haal, ben ik nog steeds student.
En als mijn kip tandori weer eens aanbrandt, ben ik nog steeds degene die de sla-chips heeft uitgevonden.

Thom Hofstede (20) is student journalistiek. Vroeger wilde hij ridder worden. Nu nog steeds. Hij tovert met plezier een lach op je gezicht, maar zet je ook graag aan het denken. Iedere twee weken schrijft hij een column voor BEAM.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden