Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
17 november 2016

Tom (24): "Ik begrijp niet wat God van mij wil"

Na lang zoeken dacht Tom (24) de baan van zijn leven gevonden te hebben. Verhalen maken, reizen en mensen helpen. In naam van een christelijke hulporganisatie. Alles en iedereen om Tom heen bevestigde dat deze baan perfect bij hem past. Dat het wel een teken van God moest zijn…

“Nadat ik was afgestudeerd aan de opleiding journalistiek dacht ik: wat moet ik nou met mijn leven? Wil ik echt de journalistiek in? En wat wil ik daar gaan doen? Ik zocht naar invulling van mijn bestaan. Wilde wel iets doen dat bij mij paste. Drie jaar en verschillende werkplekken later kwam de vacature ‘Gezocht: Reislustige verhalenmaker voor een christelijke hulporganisatie’ op mijn pad. Ik wist het meteen: dit wil ik!

Een paar dagen nadat ik mijn sollicitatiebrief had opgestuurd, kreeg ik een telefoontje dat ik mocht langskomen. Na een aantal gesprekken en een oefenopdracht werd ik aangenomen. Ik was in de wolken. Dit klopte helemaal! Dit is Gods plan. Het is lastig uitleggen, maar dat voelde ik gewoon. Ervoer een soort rust en bevestiging. Iedereen in mijn omgeving zei ook dat het precies mijn baan was. Eindelijk kon ik combineren wat ik het liefste doe: reizen, verhalen maken en mensen helpen.”

Slechte film
“Op een roze wolk begon ik aan de eerste werkdag bij mijn nieuwe werkgever. Een week daarvoor kreeg ik nog een mooie baan aangeboden bij een nationale televisieshow. Ik sloeg hem af, want ik ging mijn droom waarmaken. Tenminste, dat dacht ik. Want vanaf werkdag één belandde ik in een hele slechte film…

De baan was totaal niet wat ik ervan verwachtte. Plots moest ik de hele dag vergaderen en rapporten lezen. Dat heeft niets met reislust of mensen helpen te maken. Ik belandde vanuit een creatieve omgeving in een kantoorcultuur. Een totale mismatch vanaf dag één. Ik zat op een heel ander level dan mijn collega's. Moest dingen doen die totaal niet bij mij pasten en waar ik ook niet achterstond. Zoals stukjes schrijven zonder goede bronnen of een filmpje maken zonder camera. "Verzin maar wat" kreeg ik te horen als ik er iets over zei."

Vanaf werkdag één belandde ik in een hele slechte film...

"Slechte films kunnen wel goed eindigen. Aan dat gegeven klampte ik mij vast. Dit is immers wat God wilde met mijn leven. Ik moest alleen nog even doorbijten… Toch begon ik per werkdag meer aan dit gevoel te twijfelen. Er heerste een grote angstcultuur binnen de organisatie waar ik dacht mijn dromen waar te maken. Ze hadden vier reorganisaties in vijf jaar gehad. In de eerste twee weken had ik al minstens vijf mailtjes gekregen met mensen die waren ontslagen, gestopt of op non-actief gesteld.

“Waar ben ik terecht gekomen?” Die vraag heb ik mij heel vaak gesteld. Ik sliep slecht, kreeg stress, en lag regelmatig huilend in mijn bed. Hoe graag ik ook wilde, ik kon totaal niet functioneren in die organisatie. Ik wilde er niet werken, hoopte dat het een nachtmerrie was. Maar helaas, het was de werkelijkheid. Mijn werkelijkheid…"

Dit was de eerste keer dat ik zo in God vertrouwde en precies op dat moment liet Hij mij stikken.

Waar is God?
“De slechte film kende ook een slecht eind. Na een maand stopte ik met de baan. Totaal gedesillusioneerd. Weg droom, weg God. Dit was de eerste keer dat ik zo in Hem vertrouwde en precies op dat moment liet Hij mij stikken. Zo voelde en voelt het nog steeds. Ik begrijp niet wat God van mij wil. Als dit niet mijn bestemming is, wat dan wel? Die vraag heb ik tot op de dag van vandaag nog niet kunnen beantwoorden.

Van mensen uit mijn omgeving krijg ik vaak te horen: “Misschien wilde God wel dat dit gebeurde.” Sorry, maar daar kan ik niets mee. Voor het eerst in mijn leven was ik zo overtuigd dat God dit pad voor mij had uitgestippeld en plotseling is dat gevoel helemaal weg. Een harde en confronterende ervaring waarbij ik niet snap welke doel Hij ermee heeft. Misschien over tien jaar, maar nu nog niet.

Laat mij lekker boos zijn op God. Dan komt het vertrouwen vanzelf wel terug.”

Tom is een gefingeerde naam. De echte naam van Tom is bij de redactie bekend.
Fotobron: Pixabay.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden