Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
14 oktober 2016

COLUMN: Wraak stinkt

De bus zit vol, op één plek na. Naast de lege stoel zit een opgepompte eierdrinker die zijn gekweekte spieren zo royaal spreidt dat er van de overgebleven zitplaats een miniem stukje over is. Toch besluit ik de plek op te eisen. Van inschikken is geen sprake, integendeel. Aangezien ik niet van provoceren houd en mijn lichaam intact fijner vind, neem ik knarsetandend genoegen met die ene vierkante centimeter billenruimte.

Een paar haltes verder komt een smoezelig vrouwtje met een even onverzorgd hondenbolletje de bus in. De mens-diercombinatie levert een geur op dat menig hand naar reukorgaan doet grijpen. Door mijn mond ademend bedenk ik mij geen moment. “Mevrouw, wilt u hier zitten?”

Een paar tellen later zit de verschrikte spierbonk vast tussen walm en glas. Staand lach ik in mijn vuistje dat tegelijk mijn neus dichtknijpt.

Wraak is zoet. En stinkt.

Bas is niet wraakzuchtig. Behalve als het grappig is.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden