Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
8 september 2016

Mijn relatie gaat over 3 maanden uit…

Ik weet het alleen zelf nog niet, maar Facebook wel. Mits ik een relatie zou hebben natuurlijk. Maar daar gaat het nu niet om. Doordat miljoenen mensen online direct laten weten of het aan/uit is, kan Facebook heel nauwkeurig onderzoeken wat het ‘doorsnee’ surfgedrag vlak voor een break-up is. Zo kijken mensen in de maanden voordat hun relatie uitgaat meer naar andere profielen of chatten ze plots heel veel met personen die ze daarvoor nauwelijks spraken.

Omdat mensen in het algemeen hetzelfde gedrag vertonen, kunnen ze met die verzamelde informatie voorspellen wanneer jouw (of mijn) relatie begint of uitgaat. Die voorspellingen verkoopt Facebook vervolgens door aan datingsites (bijv. Second Love). Zij kunnen daarmee doelgericht advertenties plaatsen en jouw gevoel versterken. Je bent immers klaar met je huidige relatie – al weet je dat zelf nog niet – en heimelijk op zoek naar de volgende. Daar spelen datingbedrijven met ‘liefde’ op in.

Big data
We hebben het misschien niet altijd door, maar door ons online gedrag weten bedrijven als Facebook ontzettend veel over ons. Wat we deden en wat we hoogstwaarschijnlijk gaan doen. En wat voor Facebook geldt, geldt natuurlijk ook voor Google, Apple, Instagram/WhatsApp (allebei van Fb), Snapchat, enzovoort. Deze bedrijven slaan al je foto’s en gegevens op. En als ik zeg alles dan bedoel ik ook echt a.l.l.e.s.. Zelfs dit artikel zal in het eeuwige krochten van het internetarchief verdwijnen, ook als ik denk het verwijderd te hebben.

Al deze internetgegevens samen wordt Big Data genoemd. In Big Data kun je zoeken naar bepaalde, veelvoorkomende patronen van menselijk gedrag – mits je daar goed in bent natuurlijk - en die toepassen om de toekomst te voorspellen. Zoals bij relaties dus, maar ook op andere gebieden.

Zo stond in de New York Times een verhaal over een vrouw die plots allemaal aanbiedingen voor babyspullen van de Amerikaanse winkelketen Target ontving. Haar vader ging verhaal halen en ontdekte dat ze uit het koopgedrag van zijn dochter (ze kocht vooral reukloze shampoos) hadden afgeleid dat ze wel zwanger moest zijn, al voordat ze het überhaupt zelf wist. Bizar, maar waar.

Akkoord
Natuurlijk weten we allemaal dat onze gegevens worden opgeslagen. Drukken we gedachteloos op ‘Akkoord’ als we weer een waslijst aan voorwaarden voor onze vierkante ogen krijgen. Toch vergeten we – of laat ik het bij mijzelf houden – vergeet ik vaak de gevolgen van mijn naïeve digitale gedrag. Ik deel alles en denk er nauwelijks over na. Tot straks onbekende mensen meer weten van mij dan dat ik over mijzelf weet. En dan wordt het eng.

Hoe meer bedrijven als Google en Facebook over mij weten, hoe meer ze mijn gedrag kunnen sturen. Zo laat de zoekmachine van Google niet lukraak sites zien, maar bepaalt het door wat ik in het verleden heb gezocht en wie het meest aan Google heeft betaald wat er als eerste boven komt drijven. Dus wat ik hoogstwaarschijnlijk ook als eerste aan ga klikken. Op die manier worden mijn keuzemogelijkheden minder en wordt mijn gedrag steeds voorspelbaarder, dus stuurbaarder.

Delen is niet verkeerd. Onmogelijk zelfs om te voorkomen, want alles wat je online doet wordt bijgehouden. Ook als je geen Facebook-, Snapchat- of Gmail-account hebt. Maar misschien is het wel handig als ik een keer minder chat over alle nieuwe dingen die ik gekocht heb. Niet precies aangeef welke artiesten, restaurant, zwembaden, schoonmoeders en poezenplaatjes ik leuk vind. En geen beelden van mijn locaties deel. Dan houd ik mijn verleden - en dus ook mijn toekomst - tenminste nog een beetje geheim en in eigen hand.

Nu drie maanden wachten op een relatie...

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden