Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
22 september 2016 Reageer

“Ik kwam in een wereld die ik totaal niet begreep”

Het is midden zomer als er in de redactiemail van BEAM een berichtje binnenkomt: ‘Ik heb de eerste elf jaar van mijn leven in het buitenland gewoond als zendingskind. Inmiddels ben ik daar al acht jaar weg. Toen ik deze rubriek zag, dacht ik dat ik misschien een andere kant kan laten zien: van het weer terugkomen en hoe het ook best moeilijk kan zijn.’ Margreet (19) is het gezicht achter deze mail. Op haar elfde komt zij met haar ouders vanuit Albanië terug naar Nederland. En hoewel ze daar aanvankelijk erg veel zin in had, bleek haar integratie behoorlijk tegen te vallen.

“Nederland zag ik altijd als het betere land. Het leek wel alsof hier alles beter was: geen corruptie, gestroomlijnd verkeer, goede regels en het speelgoed viel niet na een dag spelen uit elkaar. Dat speelgoed staat voor mij echt symbool voor Nederland als land waar alles beter was. Maar toen ik op mijn elfde definitief naar Nederland kwam, werd mijn leven een stuk ingewikkelder. Alles wat ik had geleerd moest ik vergeten. Ik moest leren leven in een hele andere samenleving en had niets aan de sociale bagage die ik in Albanië had opgedaan.”

Buitenbeentje
Terug in Nederland komt Margreet in groep acht terecht. De gedachte is dat ze dan een jaar de tijd heeft om te wennen voordat ze naar de middelbare school gaat, maar in plaats van rustig acclimatiseren breekt voor haar de vervelendste tijd van haar leven aan. “Het voelde alsof ik een vogel was en mijn vleugels zomaar ineens afgehakt werden. Alles moest ik opnieuw leren. In de klas was ik een buitenbeentje, eenzaam. Ik kwam terecht in een wereld waar ik niets van begreep. Dan liep ik bijvoorbeeld over straat en begreep ik niet dat het normaal was om ‘hoi’ te zeggen tegen leeftijdsgenoten. Ik had geen idee.”

Het voelde alsof mijn vleugels afgehakt werden

“Nog steeds mis ik de manier waarop de Albanese samenleving in elkaar steekt. Helemaal realistisch is die heimwee niet, want ik ben er al acht jaar niet geweest en de ontwikkelingen staan ook in Albanië niet stil. Maar toch mis ik de warme cultuur, de liefdevolle relaties, het samen eten en het enthousiasme waarmee dingen worden ondernomen. In Nederland zijn prestaties veel belangrijker; je cijfers op school, de kleding die je draagt. Daar moest ik enorm aan wennen.” 

Anders-zijn
Afgelopen jaar volgt Margreet een Discipleship Training School en heeft ze met haar groep een outreach in India. Door problemen met haar visum moeten Margreet en haar begeleider tijdelijk uitwijken naar buurland Nepal. “We maakten het huis schoon van een zendingsechtpaar dat zeven maanden weggeweest was. Terwijl ik hun boekenkast afstofte zag ik daar het boek Third Culture Kids, een boek over de gevolgen voor kinderen die opgroeien in verschillende culturen. Ik sloeg het open en al snel drong het tot mij door: dit gaat over mij! Er ging een wereld voor mij open. Er kwam lucht en ontspanning op een plek die lang verkrampt is geweest. Ik probeerde altijd maar Nederlands te zijn en snapte niet waarom ik zo anders was als leeftijdsgenoten. Dat mijn tijd in Albanië zo’n belangrijk deel van mijn leven is, heb ik heel lang weggestopt. Door dat boek ben ik meer na gaan denken over mijn eigen verleden. Doordat ik mijzelf meer ruimte heb gegeven om over Albanië na te denken, komen mijn herinneringen aan het verleden ook langzaam terug.”

Ik snapte niet waarom ik anders was dan leeftijdsgenoten

Vraagtekens
“Ik weet niet of ik voldoende kind heb kunnen zijn. Altijd voelde ik de verantwoordelijkheid voor het werk van mijn ouders. Wij hadden een doel: moesten omzien naar onze medemensen en waren boodschappers van het christelijk geloof. Dat zit mij nog steeds wel eens in de weg, dan ga ik in een gesprek de therapeut uithangen in plaats van gewoon een gespreksgenoot te zijn.”

“Ik neem de keuzes die mijn ouders hebben gemaakt, ze absoluut niet kwalijk. Het is God die hun en mijn leven leidt, daar heb ik nooit vraagtekens bij gehad. Ik denk dat het voor mijn ouders ook ingewikkeld was. Ik wilde het namelijk perse zelf uitzoeken, wilde geen hulp.”

Invloed
Toch stroomt het bloed waar het niet gaan kan. Margreet vertelt: “Mijn hart ligt wel echt bij de zending. Ik weet niet of dat perse buiten Nederland is, maar ik wil graag op een plek werken waar ik een goede invloed kan hebben. Waar ik waarde kan geven aan mensenlevens en hen houvast kan bieden." Inmiddels studeert Margreet Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie, een studie waarbij ze zich als een vis in het water voelt. "Het gaat een stuk beter met mij dan een paar jaar geleden. Ik kijk terug op een heftige tijd en dat is het soms nog steeds, maar ik wil de uitdaging aangaan om een heel vet leven met God te hebben. Ik heb vertrouwen in de toekomst en ondanks alles ben ik dankbaar voor mijn bijzondere culturele achtergrond."

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden