Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
21 augustus 2016

Take Risk!

“Do not take care, take risk.” Dat is het levensmotto van anglicaans priester Andrew White, die al jarenlang actief is in zijn kerk in Bagdad, Irak. De in het Engels vaak gebruikte groet ‘take care’ begon hem tegen te staan, zeker wanneer hij de voorzichtigheid en burgerlijkheid van veel christenen zag. Overal waar hij spreekt bemoedigt hij luisteraars met zijn motto, ondersteund door veel bijzondere verhalen van onderdrukking, moed en vertrouwen in Irak. Ik? Ik houd niet zo van risico’s. Jij?

Er is onder veel christenen voortdurend sprake van een interessante tweestrijd, één die ik veel om mij heen hoor bij mijn kennissen en die ik ook bij mezelf aantref: is ons burgerlijke, veilige, Hollandse leventje nou het smalle pad waar Jezus over spreekt? (Mat. 7:13-14) Is de manier waarop we met elkaar kerk zijn echt te vergelijken met wat we in o.a. Handelingen over de vroege kerk lezen? Er kan veel goeds gezegd worden over hoe tijden veranderd zijn en onze dagelijkse bezigheden wel degelijk belangrijk zijn in Gods Koninkrijk, maar ergens sluimert bij mij altijd het gevoel dat de ware christen als Andrew White is: uitgezonden naar een door oorlog verscheurd land waar christenen vervolgd worden, in het volste vertrouwen in God en zonder angst.

Dit beeld van de perfecte christen wordt versterkt door Bijbelse figuren als Paulus en Petrus, die ook enorme risico’s aangaan en alles opgeven voor het verkondigen van Jezus’ naam. We zien in de verhalen van het Nieuwe Testament al dat de meeste vroege volgelingen van Christus gelukkig ook ‘gewone’ mensen waren die banen hadden en daarnaast samenkwamen in de vroege kerk. Zij moesten van Paulus instructies krijgen als ‘breng uw rechtsgeschillen niet voor de ongelovigen.’ (1 Kor 6:1-7) Zouden de Korinthiërs deze instructies nodig hebben gehad als zij allemaal als Paulus uitgingen naar verre oorden om het evangelie te verkondigen? De Bijbel toont voorbeelden van grote geloofshelden, maar ook de ‘gewone’ gelovige mag er zijn.

Ergens weet ik, weet iedereen wel dat ons dagelijkse leven er mag zijn. Het is duidelijk dat niet iedereen een Paulus hoeft te zijn. Dat veilige besef maakt voor mij het motto van Andrew White, ‘take risk,’ werkbaar: God heeft het leven zo ontworpen dat het sprankelt en opbloeit als patronen doorbroken worden, er onverwachte dingen gebeuren, er ruimte voor verrassing is. Ik moet dat leren en ben daarin vast niet de enige. Bij risico’s nemen denk ik meteen aan mensen als Paulus, mensen die ik niet kan navolgen, risico’s die ik niet durf te nemen. Risico’s nemen is alleen ook gesprekken aangaan met random mensen, nieuw eten uitproberen en naar andere plekken op vakantie gaan. Risico’s nemen is de levensstijl van de gelovige die Gods schepping volledig wil ontdekken en Gods kinderen wil leren kennen. Als ik in die kleine dingen leer om risico’s te nemen, kan ik mij zo misschien voorbereiden op keuzes zoals Paulus die moest maken. Who’s with me?

Doorlezen: Mat 7:19:34, Pred. 11:7-10, Jak. 4:13-15.

Bijbeltijger Rob Bergsma (23) is bezig met een master Gemeentepredikant aan de PThU in Groningen. Daarnaast is hij erg actief binnen zijn studentenvereniging Navigators en is hij vaak als gitarist op kerkpodia te vinden.

 

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden