Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
30 augustus 2016 Reageer

Hoofdstuk 6: De liefde is geen boek

Speciaal voor op het strand, in je hangmat of op kantoor: het perfecte zomerliefdesverhaal. Of nou ja, die 'perfectie' hangt van jou af. Jij mocht namelijk iedere week bepalen hoe het verhaal verdergaat. Vandaag het laatste hoofdstuk!

Heb je de vorige hoofdstukken gemist? Lees ze hier terug: 

Hoofdstuk 1: *Fiets-view*  
Hoofdstuk 2: "Irene, zo heet mijn vriendin ook"
Hoofdstuk 3: Oppassen op oma
Hoofdstuk 4: Grommende oma's en pijnlijke billen
Hoofdstuk 5: “Dekselse jongen, fort mijn huis uit”

Ik snel naar de voordeur. “Wegwezen,” krijst ze. Als de oma van Irene de deur achter me dichtgooit, doet ze de brievenbusklep open. “Blijf met je handen van mijn kleindochter af”. Stoked van de adrenaline, snel ik het voordeurtrapje af, de voortuin door naar het tuinhekje. Hijgend blijf ik op de stoep stil staan.

Op dat moment fietst zoeft mijn ex langs op haar longboard. “He Kees!" Aangezien ik niet van plan ben om deze zomer zonder vakantieliefde te eindigen, roep ik haar na dat ze moet stoppen. Ze hoort mijn roep maar half en kijkt verdwaasd achterom. Ondertussen dendert haar longboard door over het asfalt, tegen een lantaarnpaal...

Het gekerm gaat door merg en been op het moment dat Irene langs haar oma's armen naar buiten is gerend om mij te weerhouden van weggaan. Voordat ze kan roepen "Kees, je bent mijn enige", ziet ze de bebloede lichtpaal en het kreunende lichaam ernaast. "WIE IS DAT?!" Ik haal mijn schouders op en grijns als een voormalige vriendin met kiespijn: "Mijn ex."

Nadat we een ambulance hebben gebeld en het gehavende lichaam richting ziekenhuis wordt gereden, slaat Irene mij tegen het gezicht. "Zo, deze krijg je voor het laten crashen van je ex." En dan kust ze me: "En deze voor het overleven van mijn oma". Ik kijk haar aan en loop met grote ogen weg. Richting mijn fiets. Waar het allemaal begon.

Ik stap op en rij - zonder Irene - de ondergaande zon tegemoet. Tenminste, dat denk ik. Het is namelijk onzichtbaar door alle donkere donderwolken. Ik zucht.

De liefde is geen boek.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden