Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
14 augustus 2016 Reageer

Gelovend ongeloven

Wanneer geloof ik nou goed genoeg? Domme vraag misschien, maar toch een gedachte die soms door mijn hoofd gaat. Want als je met geloof bergen kunt verzetten, waarom staan mijn bergen dan nog op exact dezelfde plek als gisteren? Is mijn geloof niet goed genoeg, moet het perfect zijn? In de Bijbel zie ik mensen hier gelukkig ook mee worstelen.

Op een dag gaat Jezus met zijn drie beste vrienden een berg op waar Hij voor hun ogen verandert van gedaante en een meeting belegt met Mozes en Elia. Erg interessant. Maar waar ik naartoe wil, is wat daarna gebeurde. Jezus nam zijn natuurlijke vorm weer aan, liep al pratend met zijn vrienden de berg af en ‘bam’, daar stonden weer eens honderden mensen op hem te wachten.

Bezeten door een geest
Er waren ook wat farizeeërs bij die (uiteraard) weer eens stonden te discussiëren met de rest van de leerlingen die achtergebleven waren. Maar dan stapt er iemand naar voren die de aandacht trekt. Het is een vader met zijn zoon die er niet helemaal goed uit ziet. De vader begint Jezus het volgende uit te leggen: “Mijn zoon is door een geest bezeten en kan niet praten. Deze geest overweldigt hem en gooit hem op de grond en ik breng hem nu hier, zodat u hem kunt uitdrijven. Als u iets kunt doen, heb dan medelijden met ons en help ons!” Dan spreekt Jezus de bekende woorden: “Of ik iets kan doen? Alles is mogelijk voor wie gelooft.”

De eerste keer dat ik het antwoord van deze vader las, was ik best verbaasd. Hij zegt: “Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!” Beetje tegenstrijdig. Hoe kan je nou wel geloven en niet geloven op hetzelfde moment?

Niet perfect
Het geloof van deze vader was niet perfect en het mooie is: dat wist hij zelf ook. Ik denk dat hij wist dat wat Jezus ging doen niet afhankelijk was van hoe goed hij geloofde. Anders had hij het wel gelaten om zijn ongeloof te benoemen.   

We zijn niet perfect. We twijfelen allemaal. De één twijfelt of er überhaupt een God bestaat, een ander of die God wel echt goed is en weer een ander of Genesis het nou over zeven dagen van vierentwintig uur heeft of dat het allemaal heel anders is bedoeld. Ik denk dat ik veel van deze vader kan leren. Ik mag van de daken schreeuwen: Ik geloof! Maar vervolgens mag ik in mijn gebed ook schreeuwen: Kom mijn ongeloof te hulp! Ik hoef niet te doen alsof ik een perfect geloof heb, want ten eerste is dat simpelweg niet waar en ten tweede denk ik dat God meer kan met mijn ongeloof als ik het erken dan met het ongeloof dat ik verstop in een hoekje van mijn hart.

Ongelovend geloven of gelovend ongeloven, het kan allemaal. God vraagt van mij geen perfectie, Hij wil mijn hart zodat Hij ermee aan de slag kan gaan.

Bijbeltijger Wilke Stuij (21) studeert journalistiek en woont op kamers in Tilburg. Ze houdt van bananenmilkshakes en ze houdt van Jezus, maar als ze moét kiezen, zou ze toch voor Jezus gaan. Oja, vanaf september loopt ze stage bij BEAM!

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden