Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
9 augustus 2016 Reageer

Charlotte: 'Zijn French kiss lijkt verdacht veel op een wasmachine'

Met het strand tussen je tenen en de zon op je bol, dolverliefd. Vrolijk, vluchtig, spannend… en hopeloos in tranen als je weer naar huis vertrekt. Iedereen kent het fenomeen ‘zomerliefde’ wel. Wij op de redactie ook, dus daarom duiken we onze fotoalbums in op zoek naar onze oude vakantieliefdes! Vandaag de beurt aan redacteur Charlotte:

Misschien ligt het aan mij. Ben ik te kieskeurig geweest. Heb ik op vakantie wel andere dingen aan mijn hoofd gehad. Maar het is echt waar –  pas op dat je niet van je stoel valt: Ik had nog nooit een échte vakantieliefde gekend, tot die ene zomer in 2008. Met de liefde die ik toen ontmoette, ben ik gelijk ook maar getrouwd. Afijn: het leek me leuker om jullie mee te nemen naar mijn net-niet-zomerliefdes, naar de awkward momenten, waarvan je spontaan een kussen voor je hoofd drukt om het maar niet te hoeven zien (of lezen).

‘Wil je met mij verkering?’
De zomer van 2000, Oegstgeest. Ik ben elf jaar. Met mijn broertje en zusjes vermaak ik me uitermate prima in zwembad Poelmeer. Trap op, glijbaan af, trap op, glijbaan af, en dat nog twintig keer. Totdat een groepje – in mijn ogen strontvervelende – jongens óók de glijbaan ontdekken. Jongens die hun zwembroek een stukje naar beneden trekken om vervolgens keihard de glijbaan af te gaan. Ondanks dat besluiten mijn vijf jaar jongere broertje en ik nog één keer naar beneden te roetsjen.

Maar dan gebeurt datgene waar ik al bang voor was. Terwijl wij de laatste traptreden betreden, komt er een mollig ventje met een iets te krappe zwembroek achter ons aanrennen. Na een blik op mijn kleine broertje hoef ik niet lang na te denken en geef ik het kereltje voorrang. Nadat hij twee keer zegt dat het echt niet nodig is, en ik vervolgens ‘ik sta erop’ roep, passeert hij ons eindelijk. Dan draait hij zich ineens om. “Wil je met me verkering?” vraagt hij. Met rode wangen en een beschaamde blik in mijn ogen zeg ik zo vriendelijk mogelijk: “Nee, bedankt!” Geen glijbaan meer voor mij.

French kiss
Midden-Frankrijk, 2003 (de naam van het plaatsje heb ik verdrongen, evenals de naam van de camping). Nadat we een paar jaar hebben genoten van heerlijke vakanties op de voor ons zo vertrouwde camping Le Petit Liou in Embrun, Zuid-Frankrijk, besluiten mijn ouders om een keer ‘iets anders’ te proberen. Je raadt het al: de camping is in één woord boring. Er is geen jeugd, geen zwembad, het dorpje in de buurt is uitgestorven en wij vervelen ons kapot.

Totdat ik en mijn twee jaar oudere zus een groepje stoere Franse ‘mannen’ ontdekken. Ze hangen een beetje rond in het park, scheuren rond op een scooter en roken wat. Interessant, natuurlijk. We sluiten ons aan bij de groep en proberen in ons beste Frans mee te praten. Terwijl mijn zus al vanaf dag één een heus ‘vakantievriendje’ heeft, wacht ik tot de laatste avond tot ik een jongen ook maar een beetje in de buurt laat komen.

Het is een niet al te aantrekkelijke, magere Fransman die luister naar de naam – lachen mag – Coco. Hij gaat al een paar jaar langer mee dan mijn bijna veertien jaar, vandaar dat hij toch wel interessant is. Hoewel we niet heel veel verder komen dan ‘ca va’, trekt hij de stoute schoenen aan en doet even voor hoe een French kiss werkt. Het lijkt verdacht veel op een wasmachine. Wat ben ik opgelucht dat we de volgende ochtend vroeg vertrekken.
 
Zilveren ketting
Turkije, 2005. Op de één of andere manier hebben mijn zus en ik toestemming weten te krijgen om samen naar Turkije te vliegen. Daar genieten we van zon, zee, strand, boeken en cocktails. Al snel hebben we een groepje jongeren om ons heen, waarmee we onze dagen wel weten te slijten. Onder hen de zoon van de eigenaar van het hotel waar we overnachten. Een gezellige, vriendelijke en goedlachse Nederlands-Turkse jongen. Aardig, maar zeker niet meer dan dat.

Hij is opvallend vaak bij ons in de buurt en trakteert ons wel heel erg vaak op een drankje. Op een zwoele zomeravond, aan de rand van het zwembad, komt het hoge woord eruit. Hij is tot over zijn oren verliefd op mij. Om zijn liefdesverklaring kracht bij te zetten, geeft hij me zo'n fout, zilveren kettinkje met mijn naam. Met de twee t’s in spiegelbeeld. Ik bedank hem vriendelijk en zeg dat ik liever in de ‘friendzone’ blijf. Het kettinkje heb ik nooit gedragen.

Lees hier over de zomerliefdes van Jacqueline, Bas, Lola en Joram.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden