Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
5 juli 2016

'Soms probeer ik Uw plan met grote bochten te ontwijken'

Lieve God,

Zou ik Uw onvoorwaardelijke liefde –voor mij met mijn gekke manoeuvres– ooit kunnen begrijpen?
Als Naomi kan ik Uw liefde wel begrijpen als Uw dochter vol aanbidding een jeugdavond leidt,
als ze tieners helpt te leven dicht bij U in een tijd waarin drugs op je 14e toch normaler lijkt
of als ze de hele preek haar focus op de gepassioneerde spreker gericht weet te houden.

Maar als Naomi kan ik maar lastig begrijpen hoe U mij net zo liefdevol bekijkt als ik Uw open armen weer eens voorbij ren, omdat ik geen ruimte voor U lijk te hebben naast mijn Netflix-obsessie.
Of op die momenten dat ik mijn slaap opzij gooi voor een nachtelijke studeersessie, omdat mijn uitstelgedrag me weer eens flink te grazen neemt, en er geen kwartiertje bidden meer vanaf kan. 
Of op die dagen dat ik mijn lieftallige gezinsgenoten wel in de kelder in een stuk oude vloerbedekking kan rollen en U niet kan bedanken voor Uw overvloedige zegeningen, omdat ik boosheid laat winnen.
Of als ik weer eens deelneem aan de alom bekende roddels en Uw kinderen eigenlijk volledig de grond in lijk te stampen, ze daarna met een glimlach begroet en al snel door schuld wordt gegrepen.
Of wanneer ik dondersgoed weet wat U van mij verwacht en 10000% zeker weet dat U mij geen milliseconde alleen zal laten, maar Uw plan met grote vreemde bochten probeer te ontwijken.
Heer, hoe kunt U mij alwéér vergeven als ik me besef dat ik U tot dit moment weer leek te vergeten?

Als kleine Naomi heb ik gelukkig vanaf dag één geleerd dat U ondoorgrondelijk en ongelofelijk bent,
Dat Uw liefdevolle armen altijd voor mij open staan; dat ik altijd –ja, altijd– naar U toe mag rennen.
Dat ik met vallen en opstaan mag leren tijd voor U vrij te maken, ook in mijn hectische chaos.
Dat U mijn blik zal richten op alle zegeningen als mijn eigen energie hiervoor ver te zoeken is.
Dat die schuldgevoelens mij laten inzien wat ik verkeerd doe en me richting het juiste pad slepen.
Dat Uw plan voor mij voorbereid is op mijn vluchtroutes en mij zo weer op het rechte pad trekt,
Dat U mij morgen een 3069842e kans geeft om U elke minuut te betrekken in wat ik ook doe.

En Uw onvoorwaardelijke liefde mag ik gelukkig dagelijks voelen wanneer alles tegen lijkt te zitten,
Wanneer ik zelf de hoop met Naomi al lang had opgegeven en haar de hemeldeur had gewezen.
Uw liefde en geduld om het niet op te geven, moed terug te vinden en mijn blik omhoog te wenden
En, voor de zoveelste keer in deze 19 jaar, semi vol schaamte weer bij U te komen en te zeggen:

Heer, hoi. Daar ben ik weer, ik heb U weer eens opzijgeschoven, terwijl ik U als middelpunt wil.
Het spijt me. Wilt U mij alstublieft vergeven en me helpen, want zonder U ga ik dit dus niet kunnen.
Geef me moed, geef me kracht, laat me alstublieft niet alleen, ik heb U zo nodig. Zo enorm nodig.
Bedankt, dat U zo goed voor mij zorgt en me never nooit uit het oog heeft verloren deze jaren,

Een hele hele hele dikke knuffel
Eeuwig Uw dochter, Naomi

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden