Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
21 juli 2016

''Hoe kan God van mij houden als ik niet eens van mezelf houd?''

Grote kans dat Herman Boon je als kind al leerde dat je er mag zijn, of je nou rooie haren, flaporen, scheve tanden of een navel op je rug hebt. Helemaal mooi. Maar dan komt het gedrocht dat 'pubertijd' heet langs: hoewel Joanne als kind nooit onzeker was over de littekens op haar buik, durfde ze als tiener geen bikini meer te dragen. Want zo'n buik, dat is lelijk. Toch?

Joanne: ''Op mijn vierde werd ik erg ziek, na veel onderzoek bleek dat mijn beide nieren niet werken. In de jaren die volgenden kreeg ik een biopt (er werd een stukje weefsel weggenomen, red.), een dialyse, waardoor ik nu soort tweede navel heb, allerlei slangetjes in en uit mijn buik en uiteindelijk, op mijn achtste, een nieuwe nier. Nog een litteken. Als kind was ik niet onzeker over mijn buik. Als je jong bent, ben je daar niet zo mee bezig. Maar naarmate ik ouder werd, ging ik me meer vergelijken met andere meiden. Waarom had ik geen normale buik? Ik merkte dat mensen gingen staren.’’

''Toch ontstond de onzekerheid vooral in mijn hoofd. Ik zie er niet uit, dacht ik. Een bikini wilde ik niet aan. Als tiener droeg ik badpakken. Soms lokte het idee van een bikini, maar dan dacht ik: laat ik het toch maar bedekken. Anderen zouden het apart zouden vinden omdat ik zoveel littekens op mijn lichaam heb.''

Blote buik
Sinds twee jaar draagt Joanne wél een bikini. ''Ik vroeg aan de spiegel: hoe kan God van mij houden als ik niet eens van mezelf houd? Op mijn achttiende moest ik van een vriend elke dag tegen mijn spiegelbeeld hoe mooi ik ben, een maand lang. Dat heb ik gedaan en ik ging steeds positiever over mezelf denken. Er ging een knop om, ik zag steeds meer hoe God mij ziet. Stapje voor stapje leerde ik mezelf accepteren. Mijn littekens, maar ook de rest van wie ik ben.’’

''Ik ben trots op mijn nieuwe nier. De nier doet het al sinds mijn achtste en hij werkt nog steeds, dat is heel lang voor een nier. Waarom zou ik niet mijn getuigenis laten zien? God heeft mij gemaakt zoals ik ben, waarom zou ik daar niet trots op zijn? Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, hoor. Ik vind het nog steeds lastig.’’

''Als ik een bikini aantrek, moet ik me er iedere keer even overheen zetten. ‘Okay, we hebben hem weer aan. Let’s go.’ Ik merk dat ik persoonlijk gegroeid ben sinds ik een bikini draag. Ik trek me nu niet meer zoveel van mensen aan, al moet ik dat nog steeds leren. Soms ga ik expres even op mijn buik liggen of leg ik er wat overheen. Als mensen staren, trek ik me dat aan. Soms krijg ik vragen over mijn littekens, maar daar zit ik totaal niet op te wachten. Ik ben niet het meisje met de nierziekte. Ik ben meer dan dat.’’

Sterke vrouw
''Het helpt om op zulke momenten te denken aan hoe God mij ziet. Dan zeg ik tegen mezelf: ‘Ik weet dat ik geaccepteerd ben. Ik ben speciaal, ik ben uniek, ik mag er zijn.’ Ik denk dat ik uiteindelijk de enige ben die zich er zo erg aan mijn lichaam stoort. Vaak zit het alleen maar in je hoofd. Zinnetjes repeteren, voor de spiegel zeggen dat je mooi bent, dat helpt echt. Ik put veel kracht uit Spreuken 31, de ode aan de sterke vrouw. Dus tegen jou, degene die dit leest, wil ik zeggen: weet dat je mooi bent, dat je uniek gemaakt bent door God. Je hart én je lichaam: Hij heeft alles perfect gemaakt.’’

Tekst: Lola Brouwer

In de rubriek 'Uit de kleren' verscheen eerder het verhaal van Patricia (20), die niet blij is met haar maatje 46. Lees hier haar verhaal terug. Heb jij ook iets waar je onzeker over bent en durf je daarover te vertellen? Stuur dan een mailtje naar [email protected].

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden