Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
18 juli 2016

GASTCOLUMN: Make the world great again

Ze loopt met een gevuld dienblad naar het tafeltje ergens achterin het café. Ze is moe, maar begroet het stelletje met een glimlach. “Waarom lach je?’’ zegt de man. De serveerster kijkt hem vragend aan. “Je wordt naar huis gestuurd, hoor.” Zijn vrouw begint te lachen. Ze zet snel de glazen neer en loopt weg, vechtend tegen haar tranen. Ze vraagt zich af of de veelbesproken Brexit inderdaad maakt dat de man gelijk krijgt.

Ik zit met mijn zusje op een terras. We hebben besloten om uit eten te gaan, om anderhalve week vakantie zonder ouders in te luiden. Er fietsen twee jongens van een jaar of tien met een licht getint uiterlijk langs. Ze roepen wat. “Kijk,” zegt de jongen aan de tafel achter ons, “hij probeert zich al op te blazen.” Een ander vindt het wel een goed idee om een varken los te laten in de moskee. 

Na zenuwslopende uurtjes en wel vier stemrondes is het eindelijk bekend. Khadija Arib is de nieuwe voorzitter van de Tweede Kamer. Ze is ontroerd, krijgt felicitaties van haar mede-Kamerleden. Eén iemand is er echter niet bij. Zo snel hij kan zoekt hij de camera’s op om te vertellen dat dit een zwarte dag is in de parlementaire geschiedenis.

En ik had natuurlijk wat kunnen doen. Ik had een reactie kunnen plaatsen op de Facebookpost, waar ik het verhaal van de Poolse serveerster las. Ik had me om kunnen draaien naar de jongens achter ons en ze kunnen uitleggen dat zij zoveel kunnen leren van de islam. En ik had op de meest linkse partij kunnen stemmen, om deze rechtse wereld weer een beetje in evenwicht te brengen.

Dat heb ik allemaal niet gedaan. Al deze situaties, waarvan dit maar enkele voorbeelden zijn, maken dat ik maar één ding doe. Ik laat me op mijn knieën vallen. “God,” zeg ik, “kunt u de wereld alstublieft weer geweldig maken?”

Hilde Pater (18) schrijft voor BEAM iedere maand een gastcolumn over haar laatste jaar op de middelbare school, dat gepaard gaat met bloed, zweet en soms een heleboel tranen. 

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden