Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
6 juni 2016 Reageer

Niet langer een grijze massa

Zelfs op het Eurovisie Songfestival is tussen alle lelijkheid nog wat schoonheid te vinden. Natuurlijk, we genoten van Douwe Bob, maar onderstaande dansact maakte de meeste indruk op mij. De voorstelling heet ‘The Grey People’ en gaat over een groep mensen die op de vlucht slaat in de hoop om een veilige plaats te bereiken.
The Grey People – Eurovision Song Contest 2016

The Grey People – Eurovision Song Contest 2016

Vorige week was ik in Italië. Vanuit Youth for Christ organiseerden we een kampweek voor jonge bootvluchtelingen. Je weet wel, die mensen die massaal op de stranden van Europa aanspoelen. Boten vol. Een vloedgolf van vluchtelingen. Een grijze massa. Mensen zonder identeit. Zonder naam. We noemen ze gelukzoekers, profiteurs of economische vluchteling. Waarbij juichend wordt gereageerd op fora’s wanneer een boot Fort Europa weer niet heeft bereikt en is gezonken.

Maar wat gebeurt er wanneer je een week met deze jongens optrekt? Wanneer we ze ‘wassen’? Wanneer het grijze filter wegspoelt? Dan zie je plotseling een mens. Een uniek persoon met een eigen identiteit.

En dat sluit aan bij Gods verlangen. Wie je ook tegenkomt, zien als mens. Waarom? God heeft ons gemaakt. Bij het creëeren van deze aarde, lezen we het volgende: ‘God maakt de mens. Hij schept de mens naar het beeld van God. Gemaakt om Gods karakter te weerspiegelen.’ In ieder persoon die wij ontmoeten kunnen we iets van God ontdekken. Omdat ieder mens gemaakt is naar Gods beeld, horen we hem of haar als God te behandelen.

En daar zit ik dan in Bologna. Tussen West-Afrikaanse jongeren die zo’n tien jaar jonger zijn dan mij. Ik hoor verhalen over overleven wanneer je boot dreigt te zinken. Verhalen over uit elkaar gespatte dromen. Barre woestijntochten, beschietingen en martelingen. Vrienden en familie die ze hebben achter moeten laten. Ik kijk in ogen die teveel lelijkheid hebben gezien. Ik wanhoop omdat ik ze allemaal een plekje in Nederland wil geven, maar weet dat dit niet mogelijk is. Ik ben boos omdat ik besef dat er voor deze groep te mooie gasten, geen plaats is in Europa.

Maar ik leer... ik leer dat we in een wereld vol lelijkheid, oorlog, vluchtelingenstromen, onderdrukking en onrecht de strijd aan mogen gaan met het kwaad. Hoe? Door liefdevolle daden... Wij zijn gemaakt om Gods te liefde te reflecteren naar onze omgeving. Dus we hebben gedanst. We hebben gegeten. We hebben gesport. We hebben gepraat. We hebben vriendschappen gesloten. We hebben de jongens voor even een plek gegeven waar ze geliefd zijn en al hun problemen achter zich kunnen laten.

Nu ben ik een week thuis. De berichten van boten die zinken en mensen die voor de kust van Italië verdrinken vullen mijn timeline. Ik sla de krant open en zie een foto van opgeviste bootvluchtelingen uit de Middellandse Zee. Ik bekijk hun koppies en plotseling zie ik in al die gasten de de gezichten van Muhamed, Papis, Criss, Emel en Sagara.

Nee, voor mij zijn bootvluchtelingen niet langer een grijze massa.
Voor mij is de discussie over bootvluchtelingen voor altijd anders.

Leenard Kanselaar is jongerenwerker. Hij blogt op LeenardKanselaar.nl en IkZoekGod.nl en is betrokken bij evangelisatieproject Dabar.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden