Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
24 juni 2016 Reageer

Carina: ‘Ik herken mezelf soms niet meer’

Een hele dag achter je laptop zitten, starend naar de knipperende cursor, en dan geen letter verder komen. Carina (24) kent het gevoel maar al te goed. Na een jaar ploeteren is het einde van haar scriptie in zicht. “Gelukkig maar, want ik herken mezelf soms niet meer.”

Naam: Carina den Otter
Leeftijd: 24 jaar
Studie: journalistiek, CHE
Scriptie gaat over: online magazines
Hoe lang bezig: ongeveer een jaar
Deadline: eind juni
Status: helemaal klaar mee

Dit heb je vast al heel vaak moeten vertellen: waar gaat jouw scriptie over?
“Haha ja, inderdaad! Er is altijd wel een tante op een feestje die ernaar vraagt. Ze bedoelen het goed, maar soms heb ik geen zin om er wéér over te praten. Mijn scriptie gaat over hoe een succesvol redactieproces eruit ziet bij online magazines. Een interessant onderwerp, maar nu komt het volledig mijn neus uit, ik ben er helemaal klaar mee.”

Waarom duurt het langer dan gepland?
“Over alles doe ik langer dan ik van tevoren denk. Het duurde bijvoorbeeld heel lang voordat ik een goed, afgebakend onderwerp had. Interviews houden met (hoofd)redacteuren vond ik leuk om te doen, maar veel andere dingen, zoals literatuuronderzoek, vond ik gewoon heel stom. Ik ben perfectionistisch en daarom al snel bang dat ik een belangrijke bron of uitspraak vergeet. Ik moest een paar keer toegeven dat ik mijn gestelde deadline toch niet ging halen.”

Wat vind je het moeilijkst aan een scriptie schrijven?
“Het weinige contact met klasgenoten. Als je met z’n tweeën aan een opdracht werkt, is het veel makkelijker om knopen door te hakken. Nu moet ik in mijn eentje duizend keuzes maken en twijfel ik over elke keuze. Soms als ik een zin typ en ik kom er niet uit, ga ik direct andere dingen doen. Wat? Dat vraag ik mezelf ook af. Soms heb ik na een hele dag school geen letter getypt en in mijn hoofd ben ik ook niet verder gekomen.”

Hoe sleep jij jezelf erdoorheen?
“Elke dag ga ik naar school. Mensen die dat zien denken dat ik heel veel discipline heb, maar dit is het enige dat ik nog op kan brengen, haha! Ik heb een heel moeilijk wachtwoord voor Facebook aangemaakt. Die staat in een worddocumentje, thuis op mijn computer. Zo kan ik in ieder geval niet vluchten in Facebook, want daar kan ik mezelf echt in verliezen. Elke dag lunch ik met vrienden die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Een fijne break. En meestal doe ik in het weekend niks, zodat ik maandag weer met frisse moed kan beginnen.”

Hoeveel nachten heb jij al wakker gelegen om je scriptie?
“Dat valt gelukkig mee. Soms lig ik even te woelen, maar niet een hele nacht. Wel merk ik dat ik sneller geïrriteerd raak. Ik ben super moe en moet een enkele keer ineens huilen, terwijl dat helemaal niet bij me past. Normaal gesproken als ik leuke dingen ga doen met vriendinnen haal ik daar energie uit. Nu geniet ik er wel van, maar knap ik er niet echt meer van op.”

Dat klinkt best heftig.
“Het punt is: ik herkende mijzelf tijdens een groot deel van mijn scriptie niet meer terug. De havo lukte prima, de eerste drie jaar van mijn studie ook. Ik deed mijn best en het lukte gewoon. Nu moet ik toegeven dat het wat langer duurt. Ik weet dat God me me meegaat, maar ervaar dat niet altijd. Ik heb niet het idee dat Hij mij echt helpt om mijn tekst op papier te krijgen, maar ik vraag God of Hij mij de dag door wil helpen en me trots op mezelf kan laten zijn.”

Wat is je tip aan ‘lotgenoten’?
“Ik zou vooral graag een tip willen geven aan mensen die zichzelf niet meer herkennen. Durf gewoon toe te geven dat je perfectionistisch bent, of faalangstig, of wat dan ook. En zoek hulp. Ga met iemand praten. Ik krijg af en toe hulp van iemand die langstudeerders begeleidt. Het kan je net even dat extra zetje in de rug geven dat je nodig hebt.”

Wat als je straks klaar bent?
“Dan schrijf ik nog één essay en vertrek als teamleider naar Bulgarije voor een uitwisselingstraject met buitenlandse studenten. Daar geniet ik enorm van. Het kan zijn dat alle moeheid er daarna uitkomt en dat ik instort. Maar goed, daarna ligt wereld voor me open!”

Tekst: Charlotte van Egmond

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden