Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
25 mei 2016 Reageer

''Op een dag deed mijn lichaam het niet meer''

Op haar twaalfde deden haar benen het op een dag opeens niet meer. Door de schrik in haar moeders ogen besefte Nadine Dekker dat het ernstig was, en terecht. Tegenwoordig zit ze in een rolstoel door de ziekte MS. Toch geeft ze vandaag een boek uit over hoopvol blijven als er struggles zijn in je leven.

‘’Ik was nog maar een brugpieper. Op een dag kwam ik thuis en wilde ik van mijn fiets afstappen, maar mijn been zwalkte de andere kant op. 'Mam, m’n been doet raar,' wilde ik roepen. Maar ik praatte met een dikke tong, het klonk alsof ik dronken was. Toen dacht ik, ik schrijf het wel op, maar dat lukte ook niet. Mijn lichaam deed het niet meer, maar ik was wel volledig bij bewustzijn. Dat was juist het enge.’’ 

‘’De uitslag kwam al gauw: Multiple Sclerose.’’ MS is een ziekte aan je zenuwstelsel waarbij de beschermlaag rond zenuwen kapot gaat. De signalen naar je lichaam vallen daardoor weg, waardoor sommige lichaamsdelen niet meer luisteren. ‘’Iedere MS-patiënt heeft dan ook andere klachten. De één kan niet meer lopen, de ander wordt doof. Het is een ziekte die meestal pas bij 30-plussers voorkomt. Toen ik het kreeg, waren er nog geen tien kinderen in Nederland die het ook hadden.’’

Leven met MS
MS is een grillige ziekte. ‘’Na één, twee dagen kon ik weer lopen. Ik had af en toe een aanval, maar herstelde meestal bijna helemaal. Een aanval noemen ze een schub. In het ziekenhuis kunnen ze witte vlekjes in hersenen of rug zien bij MS-patienten, eentje voor iedere schub. Op mijn twaalfde zagen ze meerdere witte vlekjes bij mij, dus had ik al meerdere aanvallen gehad. Op mijn achtste had ik last van mijn ogen en kreeg ik een bril. Na twee maanden droeg ik die niet meer. Toen was dat chill, achteraf gezien is dat typisch MS''

''Tegenwoordig heb ik niet meer zulke ups en downs, maar ga ik steeds meer achteruit. Langzamerhand kon ik niet meer staan en niet meer zonder steun zitten. Ik ben soms letterlijk zo moe dat ik mijn arm niet meer op kan tillen. Ik kan niet meer lopen of staan. Ik heb 24/7 verzorging en een bel om mijn pols. Maar ik doe ook vrijwilligerswerk bij een kinderdagverblijf en een taalhuis – daar helpen we buitenlanders om Nederlands te leren.''

Struggles en zonneschijn
''Mijn familie, vrienden en vooral God hebben mij erdoorheen geholpen. Toen ik voor het eerst depressief werd, had ik struggles met God. Hij zegt in de Bijbel dat Hij nooit meer geeft dan je aankan, maar dat vond ik moeilijk te begrijpen. Toch zorgde Hij dat ik Hem bleef voelen.''

''Soms is het confronterend dat ik nu in de leeftijd ben dat vrienden trouwen en kindjes krijgen. Het is best eenzaam, soms. Ik weet zeker dat ik minder ver vooruit kijk dan leeftijdsgenoten. Vroeger wilde ik huisje, boompje, beestje, maar nu kan ik niet meer zo ver in de toekomst kijken. Ik weet niet wat het leven gaat brengen.''

''Ik begon met schrijven zonder het idee dat het een boek zou worden. Toen ik het aan mijn broer liet lezen, zei hij: ‘’Jij hebt een indrukwekkend levensverhaal, joh, daar kun je mensen inspireren!’’ Nu wil ik mensen laten zien: ook al val je heel diep, je kunt er toch weer bovenop komen. Het boek gaat niet alleen over de moeilijke dingen, ik wil juist laten zien dat er naast de heftige dingen ook heerlijke tijden zijn. Met MS blijft leven altijd overleven, maar ik ben blij met mijn leven nu.''

Nadine's boek is te bestellen via overlevenenoverleven@gmail.com. Bekijk hieronder vast de trailer van het boek!

Boektrailer

Boektrailer "Over Leven en Overleven"

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden