Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
1 mei 2016 Reageer

GASTCOLUMN: 1 mei 2016

‘’Zet deze datum in je agenda,’’ zegt hij, ‘’dat voorkomt een hoop gedoe.’’ We lachen er een beetje om, het is immers pas december, maar we doen het toch. We hebben immers ook genoeg zelfkennis om te weten dat het anders best wel eens fout zou kunnen gaan. En nu is het zo ver. Ik sla mijn agenda open en daar staat de harde waarheid. ‘1 mei 2016. Studiekeuze.’

Ongeveer drie jaar geleden was ik voor het eerst op de universiteit. Want je kan niet vroeg genoeg beginnen met oriënteren. En hoewel ik eigenlijk allang zeker wist dat ik theologie wilde studeren, ging ik, zestien jaar jong, toch naar de open dag van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Daarna wilde ik niets liever dan meteen beginnen, studeren, grote stad, nieuwe mensen.

Er is behoorlijk wat veranderd sinds die open dag. Ik ben ouder, minder onbevangen en, niet geheel onbelangrijk, ik wil niet meer in Amsterdam studeren. Bovendien heeft mijn enthousiasme over studeren plaatsgemaakt voor een stukje angst.

Veel mensen zullen dat niet begrijpen, want ik weet immers al zo lang wat ik wil gaan doen. Maar als je dat al heel lang weet heb je ook meer tijd om te twijfelen. En zoals wel vaker vat Matthijn Buwalda mijn angst samen in een liedje.

Wat als ik struikel? Wat als ik val?
Wat als ik op m’n bek ga en ik alles verknal?
Kun je van me houden als ik jou niet meer beval?
Wat als ik struikel en wat als ik val?

Want het blijft spannend, ook als je het al heel lang weet. Ik ben bang dat het niks voor mij blijkt te zijn, dat ik thuis te veel mis, dat het me niet lukt om nieuwe vrienden te maken. Ik ben bang dat het te moeilijk is, dat ik geen antwoord krijg van God, ik ben bang dat ik val.

Hoe fijn zou het zijn als achter het vinkje van de universiteit op studielink ook een vinkje van God zou komen te staan. ‘Goedgekeurd, dat was ook Mijn plan, ga vooral zo door.’ Maar ik denk niet dat dat gaat gebeuren.

Dus ja, het blijft doodeng. Want we zullen het nooit zeker weten. Ook niet nu we op 1 mei 2016 allemaal definitief ingeschreven staan. En ook al geeft God geen vinkjes, geen test, geen matchingdag, Hij heeft wel een antwoord op onze angst. Want als we struikelen dan vallen we in de armen van God. 

Hilde Pater (18) woont in Barneveld en gaat daar ook naar school. Voor BEAM schrijft ze iedere maand een gastcolumn over haar laatste jaar op de middelbare school, dat gepaard gaat met bloed, zweet en soms een heleboel tranen. 

Beeld: Danielle Blokland

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden