Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
31 mei 2016

'Dit is een schreeuw om hulp, een SOS'

Christa wil haar vriendin graag helpen, maar zelf heeft ze niet de mogelijkheid om iets te kunnen doen. Ze vraagt daarom God om hulp.

Beste God,

Ik voel mij zo hulpeloos.

Ziet U, ik heb beloofd om iemand te helpen, maar de situatie lijkt zo uitzichtloos en ik weet niet wat ik voor haar kan doen, niet in mijn eentje in ieder geval. Op het eerste gezicht lijkt ze een gewoon meisje zoals ik. Ze lijkt gewoon een studente, ze is christen, ze gaat naar onze kerk, ze kan fietsen en ze ziet er heel gewoon leuk en normaal uit. Maar dat is niet het hele verhaal. 

Ze is een uitgeprocedeerde vluchteling. En nu moet ze samen met een ander meisje terug naar hun thuisland. Het probleem is, het is geen thuis voor haar. Als ze terug gaat wordt ze waarschijnlijk vermoord, door haar eigen gezin nog wel. Alleen maar omdat ze een Christen is. Het klinkt net fictie. Het klinkt net een spannende film of een boek. Maar het is helaas realiteit. Het kan niemand wat schelen dat ze bang is, want ze is toch veilig daar? De oorlog is niet meer zo gevaarlijk, ze heeft nu toch niets meer te zoeken hier in Nederland?

Beste God, ik voel mij zo hulpeloos.
Ik wil haar en dat andere meisje zo graag helpen. Ze zijn allebei niet veilig in hun thuisland. Ik schaam mij een beetje, dat ik haar constant over mijn eigen studie vertel, terwijl zij alles heeft moeten achterlaten. Haar kansen, haar huis, haar vrienden, haar passies. En dan zijn ze hier beide veilig, worden ze weer weggestuurd, zonder pardon. Het asielzoekerscentrum mochten ze niet meer in, dus moesten ze de straat op. Ik weet, er zijn zoveel anderen die ook pech hebben, zoveel mensen die terug moeten naar een onveilig land en zoveel mensen die niet eens een gezin hebben om naar terug te gaan.

Als het aan mij lag, dan zou ik ze allemaal kunnen helpen. Als het aan mij lag marcheerde ik rechtstreeks naar de overheid en vroeg ik ze persoonlijk om hen hier te laten blijven. Als het aan mij lag, dan kwam er een nationale handtekeningenactie, dan gingen mensen voor de verandering eens een keer samenwerken om andere mensen te helpen, ook al kennen ze elkaar totaal niet. Ja, het zijn maar twee meisjes, en er zijn zoveel anderen die ook geen geluk hebben. Maar beste God, als wij deze twee kunnen helpen, dan kunnen wij laten zien dat er nog hoop is. Dat Gods liefde bestaat en dat er nog een kans is voor al die mensen die zo zwaar in de shit zitten.

Ik geloof dat er nog hoop is. Ik geloof dat er een manier moet zijn om die hoop te laten zien. Het gaat niet om wat de overheid vindt, het gaat er niet om wat de meeste mensen vinden. Het gaat hier om mensen, studenten, kinderen, personen zoals jij en ik, die zelf geen hoop meer hebben. En dat is het ergste wat er is: alle hoop verliezen. Misschien kunnen wij dit keer eens helpen. Een keertje niet aan onszelf denken, maar aan anderen. Het is geen fictie. Het is niet ver weg, het is heel dichtbij. In ieder geval kunnen wij samen bidden voor een oplossing, dat is al een begin. Niet alleen maar voor hen twee, maar bidden voor hoop voor iedereen die geen thuis meer heeft.

Ik hoop dat er iemand ergens rondloopt die deze meisjes hoop kan geven op een nieuw thuis waar ze veilig zijn. Want ik weet het zelf niet meer en ik wil ze helpen. Wij christenen staan samen sterk, wij zijn het huisgezin van God, iedereen mag daar een deel van zijn en samen kunnen wij misschien een verschil maken.

Lieve God, lieve iedereen,
Dit is een SOS. Een mayday. Een schietgebed. Dit is een schreeuw om hulp...
Alles wat nu nog nodig is, is een beetje hoop.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden