Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
19 april 2016

Ruth (20): ‘Ik verloor mijn neef bij de aanslag in Brussel’

"Ik was aan het studeren op mijn kamer. Buiten waren werkmannen bezig en plotseling klonk er rumoer. Via hun radio hoorde ik het nieuws: Een aanslag op de luchthaven van Zaventem. Op dat moment wist ik nog niet dat mijn neef Bart (21) daar ook was."

"Brussel is ongeveer honderd kilometer verderop, dus het nieuws bleef nog op afstand. Even later zag ik op Facebook allerlei berichtjes. Zijn ouders die op de tijdlijn van Bart vroegen waar hij was en zijn broer die een oproep deed. Mijn moeder belde me en vertelde dat Bart op de luchthaven was om naar zijn vriendinnetje in Amerika te gaan. Ik ben de eerste kleindochter en mijn oudere neven en broers plaagden me wel eens. Hij was een beetje mijn beschermer."

Vermist
"Mijn neef bleef vermist. Ze konden hem niet vinden. Mijn oom is alle sporthallen –waar de slachtoffers werden opgevangen – in de omgeving langs gefietst om te kijken of hij daar was. Lange tijd was het onduidelijk wat er nou gebeurd was en we probeerden positief te blijven. Misschien ligt hij ergens en is hij gewond of ligt hij in een coma. Ik keek steeds op Facebook om te kijken of er nieuws was. Vrijdag kwam het nieuws dat hij was overleden. Hij stond heel dicht bij de incheckbalie, waar de bom afging. Het duurde zo lang omdat ze hem niet konden identificeren."

"Bart was een rustige jongen. Hij kon goed luisteren en maakte vaak grappige opmerkingen. Hij hield van muziek en hij speelde banjo. Ik zit op kamers en zie mijn familie niet heel vaak, maar ik kan me niet voorstellen dat hij er straks niet bij is op mijn oma’s verjaardag." 

Begrafenis
"De vriendin van Bart, Emily, vertelde dat zijn grootste wens was dat de familie bij elkaar kwam. Een deel is gelovig en een ander deel niet en dat zorgde wel eens voor spanningen, maar in het ziekenhuis kwam iedereen bij elkaar en viel dat weg. Ik kon daar niet bij zijn, maar op de begrafenis wel. We waren blij elkaar te zien en zeiden tegen elkaar dat we verdraagzamer wilden zijn. Geen ruzie meer. De dienst was druk bezocht en er was veel pers. Wat mij en ons als familie helpt, is het feit dat we weten dat Bart op een mooie plek is. Hij was de laatste maanden veel met zijn geloof bezig en om te weten dat we hem terug mogen zien, is een grote geruststelling." 

Plekje geven
"Ik vond het heel bijzonder dat de mensen om ons heen, zelfs degenen die Bart niet kenden, voor ons bidden. Dat was een grote steun, net als mijn geloof. Het is nu een paar weken later en als ik aan het studeren ben, zit het niet zo in mijn hoofd. Als ik dan ’s avonds in bed lig, ga ik er aan denken en ben ik verdrietig. Het gaat met ups en downs. Ik studeer ‘maatschappelijke veiligheid’, in Nederland heet dat ‘integrale veiligheid’ en houd me dan bijvoorbeeld bezig met de beveiliging van luchthavens. Terrorisme is niet te voorspellen, de hulpdiensten hebben hun best gedaan en dat helpt me het ook om een plekje te geven. Ik wil niet angstiger zijn door wat er gebeurd is."

Tekst: Janita Kers

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden