Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
29 april 2016 Reageer

Ik mis je: ‘Nu zijn we echt alleen hè, pap?’

Marjolein verloor haar moeder toen ze 14 jaar was. “Ik was heel boos, want hallo, ik had mijn moeder nog voor van alles en nog wat nodig!”

Mijn moeder was een hele warme, lieve vrouw. Ze klaagde nooit. Haar eerste kleinkind was net geboren en mijn zus ging trouwen toen mijn moeder darmkanker kreeg. Na heel wat chemo’s, bestralingen en behandelingen leek ze genezen te zijn. Totdat ze erachter kwamen dat de kanker ook in haar longen zat. Langzaam kwam bij mij het besef: misschien is ze er straks niet meer. Nee, dacht ik gelijk, dat is iets dat alleen op televisie gebeurt. Maar een tijdje later zat het ook in haar hoofd. Toen wisten we: dit is einde verhaal.

Op een avond zag ik dat er nog licht brandde op haar kamer. Ik stapte naar binnen en zag haar liggen op de grond, naast bed, ogen open. Ze keek me aan, maar kon zich niet meer bewegen. In paniek riep ik mijn vader. Samen tilden we haar terug in bed. De ziekte tastte mijn moeders hersenen aan, langzaam vielen delen van haar lichaam weg. Er kwamen die maand veel mensen langs om afscheid te nemen. Dat maakte me heel verdrietig.

Op donderdag 22 maart 2012 vertelde ik op school dat mijn moeder wel eens snel kon gaan overlijden. Toen ik thuis kwam, zei de verzorgster die bij ons thuis was dat ik afscheid moest gaan nemen. Ik kan niet beschrijven hoe dat is. Mijn broer vroeg of ik erbij wilde blijven. Ik koos ervoor om dat niet te doen, omdat ik niet wilde dat mijn laatste herinnering niet vervelend zou zijn. Mijn vader, oudste en jongste broer hebben nog het Onze Vader gezongen voordat ze stierf.

De dokter kwam langs. Hij zei dat hij even moest vaststellen waaraan ze was overleden. Ik had zin om die dokter een knal voor z’n harsens te geven. Er volgden meer van die officiële dingen. Heel gek was dat. Mama werd thuis opgebaard, dat wilde ze graag. Als ik uit school kwam en langs haar kamer liep, vertelde ik haar wat ik die dag had meegemaakt. Raar misschien, maar ik wilde nog zo graag aan haar vasthouden. Mijn neefjes hadden tekeningen gemaakt, die mee de kist in gingen. Met z’n allen draaiden we de kist dicht. Ik draaide het knopje verkeerd, dus alles moest opnieuw.

‘Nu zijn we echt alleen he, pap?’, zei ik tegen mijn vader toen we thuiskwamen na de begrafenis. Ik ben heel boos geweest. Ik dacht: Hallo, ik ben 14 jaar, ik heb mijn moeder nog voor van alles en nog wat nodig! Nu heb ik het er nog elke dag moeilijk mee, maar ik heb het een plek gegeven. Mijn moeder heeft me geleerd om te doen waar ik blij van wordt. En om te blijven vasthouden aan het geloof. Dat heb ik ook gedaan. Een jaar geleden heb ik me laten dopen. Op dat soort momenten mis ik haar het meest.

Mijn vader gaat in september opnieuw trouwen. Dat was eerst even wennen, maar nu vind ik het vooral heel leuk. Soms bots ik met mijn aanstaande stiefmoeder, maar dat is normaal denk ik. We doen al moeder-dochter dingetjes met elkaar en ik kan met haar over vrouwendingen praten! Ik ben dankbaar dat ze er is.”

Marjolein de Graaf is 18 jaar, woont in Leiderdorp en studeert Logopedie in Utrecht. Vier jaar geleden verloor ze haar moeder aan kanker.

Tekst en beeld: Charlotte van Egmond

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden