Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
16 maart 2016 Reageer

Over deze column moet je niet te licht denken

Na maan-den is het ein-de-lijk zover. Het moment waar ik zo naar heb uitkeken. Waar ik ontelbaar keren van heb gedroomd. Waar mijn hart sneller van ging kloppen. Waar ik alles, maar dan ook alles voor over had…

Maar eerst nog even terug naar de afgelopen maanden. Wat haat ik dat, als ik naar mijn werk ga en je bent er nog niet, je alweer bent verdwenen als ik weer terugreis. In de trein kan ik niet lekker naar buiten staren, maar moet ik het doen met mijn eigen – bleke en vermoeide – spiegelbeeld. Als ik even later op mijn fiets stap, moet ik met moeite iedere politieauto ontwijken, omdat ik óf mijn fietslampjes ben vergeten, óf de batterijen ervan op zijn. Van een wereld zonder jou word ik onrustig. Zenuwachtig. Voel ik me sneller down.

Veel dieren zijn het met me eens, weet ik uit betrouwbare bronnen. Ze duiken onder de grond voor een lange winterslaap, zodra jij ook maar iets terugdeinst. Ik doe vaak ook een poging, door me op te rollen in mijn dekbed en heel hard te roepen dat ik de komende drie maanden even niet bereikbaar ben. Dan droom ik over overwinteren op exotische bestemmingen, waar jij wél bent. Totdat tien minuten later de wekker gaat en ik, na 35 keer op ‘snooze’ te hebben gedrukt, toch maar met heel veel pijn, moeite en gescheld mijn bed uitrol, om met mijn wintertenen op een ijskoude vloer te landen.

Moet ik nog verder gaan? Zonder jou hoor ik eerder enge geluiden, lijkt de wereld een stukje bozer, lijken problemen groter dan ze in werkelijkheid zijn. Heb ik 53 bakken koffie nodig, maar dan nog loop ik rond als zombie. Ben je er minder, dan word ik sneller moe en chagrijnig. Daar kan geen kaarsje of designlamp ook maar iets aan veranderen. Zonder jou heb ik nóg minder zin om te gaan sporten. Afspreken met vrienden? Moah, ik kijk vanavond liever een film in bed.

Je zult wel begrijpen dat mijn leven ineens compleet is veranderd. Want na maan-den is het ein-de-lijk zover. Het moment waar ik zo naar heb uitkeken. Waar ik ontelbaar keren van heb gedroomd. Waar mijn hart sneller van ging kloppen. Waar ik alles, maar dan ook alles voor over had…

ALS MIJN WEKKER GAAT, BEN JIJ ER AL!

Snoozen? Nooit van gehoord. Al bij de eerste pieptoon uit mijn telefoon spring ik fris en fruitig naast mijn bed en ren ik naar het balkon om jou te begroeten. Fluitend zit ik even later op de fiets, vrolijk zwaaiend naar iedere politieauto die langsrijdt. Aan één koffie heb ik genoeg. Ik lak mijn teennagels, die eindelijk weer wat vaker mogen luchten. Moe? Chagrijnig? Staat niet in mijn woordenboek. Ik heb bijna zin om te sporten. Ik wissel de films in voor terrasjes en eindeloze strandwandelingen met familie en vrienden. Ja, je hoort het goed, dat is wat jij met me doet.

Oké, misschien overdrijf ik lichtelijk. Maar licht, wat ben ik blij dat je ein-de-lijk terug bent.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden