Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
17 maart 2016

GASTCOLUMN: Wil je m’n nummer?

"Hé, mooie meid!" roept één van de plantsoenmedewerkers aan de overkant van de straat. Zijn maten vallen hem bij door gefluit te laten horen. Automatisch kijk ik rond om te zien welke meid ze op het oog hebben, maar de enige vrouw die ik zie, is een hoogbejaarde dame met een rollator.

Ik trek mijn wenkbrauwen naar haar op het vrouwtje laat een lieve, rimpelige glimlach zien. "Naar mij fluiten ze niet meer hoor, meiske. Ze hadden het toch echt tegen jou." Heel lief natuurlijk. Alleen ben ik geen meiske. Ik ben niet eens een vrouw. Ik ben een man van bijna twintig, met tamelijk lang haar.

Ik ben niet iemand die zich druk maakt om zijn uiterlijk. Bovendien vind ik lang haar hebben vrij praktisch: je nek verbrandt niet in de zon, en als je een bad hair day hebt, maak je er gewoon een staart van. Maar dat is niet de reden dat ik mijn haar lang laat staan. De ware reden is (niet verder vertellen!) dat ik Chris Hemsworth zag schitteren als Thor in de films van Marvel. Ik wilde ook zulk haar hebben. Alleen had ik nog één probleempje: waar Thor eruitzag als een ruige Scandinavische godheid, ging ik meer voor de 'magere-dweil-look'. Want Thor had twee dingen die ik niet had: baardgroei en armspieren.

Geen probleem op zich. Ik besloot mee te doen aan een bootcamp. De eerste keer lag ik opgekruld op een stormbaan en nam ik me voor om nooit meer terug te komen. De tweede keer ook, en de keer daarna ook. Totdat ik merkte dat het niet alleen energie kostte, maar ik er ook energie van kreeg! Iedere keer kwam ik met meer plezier terug en na een poosje ging ik er zelfs fysiek beter uitzien. Het was nog lang geen Chris Hemsworth, maar de 'vogelverschrikker-look' was het ook niet helemaal meer.

De reacties waren alleen niet helemaal als verwacht. In plaats van bestormd te worden door hordes Marvel-fans, gebeurde er helemaal niets. Dus wijdde ik me aan mijn volgende stap: het groeien van een baard. Dat was best wel moeilijk, want baardgroei komt of automatisch, of helemaal niet. Voor mij gold het laatste. ’s Ochtends besloot ik die paar treurige baardharen toch maar weg te halen. Het scheermes was dusdanig scherp dat ik mijn kin openhaalde en dit merkte toen ik aftershave in de wond wreef.

Ik schreeuwde iets heel onchristelijks en gooide mijn scheermes in de gootsteen. Ik had het helemaal gehad. Dan was ik maar geen Chris Hemsworth. Ik zou wel Thom Hofstede zijn. Daar ben ik veel beter in. En elke dag groei ik meer in wie ik ben en ik ben er trots op. Soms is dat hard werken en stevig trainen, soms is dat net zo gemakkelijk als je haar laten staan. Soms blijven de momenten die je denkt nodig te hebben om te groeien net lang uit als je baardgroei.

"Ga je me negeren, schone dame?" roept de plantsoenmedewerker plagerig. Ik schrik op uit mijn gedachten. Die geslachtsverwarring moet maar eens ophouden, denk ik bij mezelf. Ik draai me langzaam om naar de man aan de overkant van de weg, geef hem een sensuele knipoog en zet vervolgens mijn diepste stem op. "Wil je m’n nummer?"

Hij wilde niet.

Thom Hofstede (19) is student journalistiek. Hij heeft blonde krullen en is tienerleider. Hij wil je graag aan het lachen maken en stiekem ook iets leren.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden