Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
23 maart 2016 Reageer

COLUMN: Nachtje doorhalen

Nou ben ik gek op slapen. Mijn bed roept geregeld mijn naam. Als ik mijn kussen ruik, ben ik al weg. Maar als je leraar, die toevallig ook de Zoon van de Allerhoogste God is, vraagt of je een nachtje met hem wakker kan blijven, dan is dat toch niet heel veel gevraagd?

Ik bedoel, als een nachtje doorhalen, dansend op een beat met een biertje in m’n handen, me best makkelijk afgaat, dan moet een beetje chillen onder een olijfboom en af en toe bidden mij toch ook echt wel lukken. Oké, de keren dat ik tijdens een gebed in slaap val zijn inderdaad niet op een hand te tellen, maar de situatie in die tuin van Getsemane, ongeveer 1983 jaar geleden, was toch echt wel heel anders.

Jezus was bang en dodelijk bedroefd, schrijft Mattheus in hoofdstuk 26:37. We hebben het hier over de Man die altijd kalm was: toen Hij en de discipelen dreigden te verdrinken in een storm, toen er 2000 hongerige mensen voor hun neus stonden, toen een man met een boze geest het uitschreeuwde, Jezus bleef kalm en kwam met een oplossing. Maar nu zweette Hij bloed van angst en vroeg Hij zijn leerlingen om op te blijven en te bidden. Maar tot drie keer toe vallen zijn leerlingen in slaap.

Elke keer als ik het verhaal lees, denk ik hetzelfde. Pfff, wat een sukkels. Slaapkoppen. Slappelingen. Ik weet zeker: mij zou dat echt nóóit gebeuren.

Totdat ik gisterochtend de NOS app opende. Aanslag op het vliegveld in Brussel. Ook op een metrostation. Chaos. Angst. Tientallen doden. Honderden gewonden. En dat op nog geen twee uurtjes rijden van mijn huis.

Alsof deze nachtmerrie in Brussel me keihard wakker schudt en ik een stemmetje in mijn achterhoofd hoor: had je niet wakker kunnen blijven? Alsof ik zo’n nachtmerrie dichtbij nodig heb om te beseffen hoeveel onrecht, pijn, oorlog en verdriet er in de wereld is. Hoeveel mensen angstig en bedroefd zijn, net als Jezus in die tuin. En ik ben, een paar maanden na Parijs, al lang weer ingedut. Opgeslokt door mijn eigen, dagelijkse, drukke, mooie, perfecte leventje. Over slaapkoppen gesproken.

Jezus vraagt mij om wakker te blijven, om niet in mijn eigen dromenland te blijven hangen, om te blijven bidden. Om een nachtje door te halen met Hem, die de nachtmerrie zelf ook heeft doorgemaakt. Met de belofte dat het één dag weer is zoals het hoort te zijn. Zonder bloed. Zonder tranen. Zonder angst.

Een toekomst waar je alleen maar van kan dromen.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden