Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
18 februari 2016

GASTCOLUMN: Voorbij het schuldgevoel

Ik loop in Amsterdam, met z'n grachten, oude gebouwen en vriendelijke inwoners. Ik kom tot de conclusie dat grote steden niet eens zo erg zijn. Als individu is het er heel erg leuk!
 Alleen ben je nooit een individu in een stad. Je bent lid van een massa: de consumenten.
 Eén groep is zich daar heel erg van bewust: de straatverkopers.

De meeste straatverkopers zien je niet als persoon, maar als een grote, wandelende zak met geld. Hoe ze die geldzak lichter maken? Simpel. Met je eigen schuldgevoel.
De man die in Amsterdam voor de KWF Kankerbestrijding werkt, is daar heel goed in. Hij loopt op mensen af en vertelt een emotioneel verhaal over het feit dat één op de zoveel mensen kanker krijgt. Ken jij iemand met kanker? Mooi, dan begrijp je zijn 'missie'.

Ik ben één van de mensen die hij aanspreekt. Ik luister beleefd naar zijn verhaal, omdat ik het lef niet heb om 'geen tijd!' te roepen en snel door te lopen. Het allernaarste is nog wel dat ik meega in zijn verhaal. Ik haat kanker. Ik ken mensen die kanker hebben gehad en die zijn niet meer hier. Dus zodra hij me de vraag stelt of ik kanker ook de wereld uit wil hebben, kan ik alleen maar met 'ja' antwoorden.

Zodra dat magische woord over mijn lippen is, schieten er een kladblok en een pen in zijn handen. Voor mij staat een zakenman die weer een nieuwe donateur binnenhaalt. Zodra ik hem vertel dat ik geen rooie cent heb, wordt de man boos. hij slingert me de woorden in het gezicht:

"Je vindt het dus helemaal niet erg dat er mensen aan kanker sterven, hè?"

Een voorbijganger kijkt me boos aan. In gedachten hoor ik haar tegen haar dochtertje zeggen: "Zie je die knul? Dat is de man die oom Sjors heeft doodgemaakt."

Maar de straatverkoper maakt het me hierdoor erg makkelijk. Hij heeft me iets geleerd: mijn betrokkenheid gaat verder dan een zak met geld. Ik ben niet rijk, maar ik geef wat ik heb. En mijn medeleven is gratis, maar niet voor niets. Ik heb hem niks gegeven.
Nu ik eenmaal voorbij mijn schuldgevoel ben, kom ik heel gemakkelijk van straatverkopers af. Die van het WNF zijn het makkelijkst:

"Hooooi! Ik ben Stella van het Wereld Natuur Fonds en ik wil de dieren redden! Houd jij ook zo ontzèèèttend veel van dieren?"

"Nee."

Tekst: Thom Hofstede

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden