Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
27 februari 2016 Reageer

COLUMN: In de verdediging

Een klasgenoot kijkt me aan: ‘Stage lopen bij BEAM? Van de EO? Hoe kom je daar terecht?’ ‘Gesolliciteerd,’ grap ik. ‘Maar moet je dan niet iets met het geloof hebben?’ vraagt het klasgenootje met een zuur gezicht. Ik kuch en haal nonchalant mijn hand door mijn haar. ‘Ja, dat klopt. Ik geloof ook.’

Het is een van de laatste lessen voordat ik op stage gaan en enigszins teleurgesteld ga ik naar huis. Wat had ik mezelf nu voorgenomen? Ik zou het niet meer eng vinden om te zeggen dat ik christen was. Ik zou er gewoon eerlijk over zijn. Ik zou niet meer in de verdediging schieten. Kom op, Kers!

Er zijn veel dingen die ik moeilijk vind: algebra, logaritmes, transformaties. Dat is allemaal hogere wiskunde voor mij. Toch is er een ding wat ik nog lastiger vind: over mijn geloof praten met mensen die niet geloven.  

Ik ben bang dat ik gelijk in een hoek zit. De hoek van ‘Bijbelfanaat’. Dat ik de beslissingen van alle christenen van alle tijden over de hele wereld moet verdedigen. Inderdaad, die kruistochten waren aardig bloederig. Maar kan ik daar wat aan veranderen? Nee. De machine van Thea Beckman werkt, zover ik weet, nog steeds niet. 

Aan de andere kant ben ik bang dat anderen er helemaal niks van willen weten. Op de middelbare school was iedereen gelovig, in het hoger onderwijs is dat toch anders. In mijn eerste jaar hoorde ik iemand zeggen dat hij iemand die christen was, bij voorbaat dom vond. ‘Dat je in iets wat je niet ziet kan geloven. Belachelijk!’ Nou, dan durf ik al helemaal niks meer te zeggen.  

Gisteren sprak ik met Merel voor een reportage voor BEAM. Zij woont in een christelijke woongroep en samen doen ze veel in de wijk. Zo runnen ze een buurtcafé en iedereen die wil, mag binnenkomen voor een kopje koffie, wat te eten of gewoon een kletspraatje. Ze vertelde dat ze het altijd heel spannend vond om over haar geloof te praten met mensen die niet geloven. Zie je de overeenkomst met mij?

In haar tijd bij de woongroep had ze geleerd dat de meeste mensen open staan voor een praatje en nieuwsgierig zijn naar het geloof.  De meesten wilden er best meer over willen weten. Het deed me denken aan een andere reactie van een ongelovige vriendin uit mijn klas. ‘Je hoeft je niet te verdedigen. Ik wil alleen weten hoe jij daar tegenaan kijkt. Als christen.’

En dat leerde ik gisteren opnieuw. Omdat iemand niet gelooft, betekent niet dat hij of zij er niks van wil weten. Ik wil het in ieder geval niet meer verstoppen. Dus de volgende keer als iemand me vraagt hoe ik bij de EO ben gekomen, zeg ik zonder gekuch en gekrabbel dat ik bij BEAM heb gesolliciteerd. Dat ik inderdaad christen ben. En dat zonder rode wangetjes. 

Hoop ik. Het blijft lastig.  

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden