Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
4 februari 2016 Reageer

COLUMN: Het icoon van de stad is dood

Tik tak-kling, tik tak-kling. Onder de Morspoort klinkt de voodolook-a-like stok: gekleurde sjaaltjes wapperen, belletjes rinkelen. Het been van Surinamer Johny sleept er ritmisch achteraan. De zestiger leeft op crack, drank en tortilla’s. “Heb je nog een kleinigheidje voor me te leen?” Dat geleende kleinigheidje - soms groot, zie ik nooit terug. Een flesje sinas en een stuk tortilla uit het Spaanse restaurant waar ik werk, zijn een vervangende aalmoes.

Dakloze Johny laat de euro’s uit de portemonnees van de Leidenaren glijden als geen ander. In ruil daarvoor raakt hij het voorhoofd van de gever aan: ‘”God zegene u.” Ik roep altijd luidkeels terug: “God zegene u Johny!” Deze man heeft een verhaal te vertellen – Het is het verhaal van een getalenteerde jazzzanger uit Suriname die afglijdt tot een dolende, bedelende man. Leiden kent hem en hij kent Leiden: als zijn broekzak.  

Nu is het icoon van de stad plotsklap dood. Morsdood. Wel twintig, nee vijftig maal beloofde hij me zijn levensverhaal te vertellen in een interview voor de lokale krant. “De volgende keer meissie, vandaag niet.” Ik liet me afschudden, keer op keer – ook al zei ik: “Johny je weet het, belofte maakt schuld.” Nu is het te laat. Ik sla mezelf voor mijn kop.

Wat als je weet dat je iets wilt – iets moet doen, en er niet genoeg achteraan zit en het er dan maar laat? Nu gaat het verhaal van Johny letterlijk het graf in en dat is pijnlijk. Ik had het zo graag geschreven.
Benut ik mijn kansen genoeg, als ik ze krijg? Sommige kansen zijn eenmalig, andere komen nog een keer voorbij. Dat weet je van tevoren niet.

Het doet me denken aan het verhaal van de werkers in de wijngaard. De werkers beginnen allen op een ander moment met werken, toch krijgt iedereen dezelfde beloning. Zou er ook een werker bij hebben gezeten die ‘s morgens nog geen zin had om op te staan en te gaan werken? “Ik ga mooi mee met de volgende shift.” Hij kreeg die kans, maar wist het niet.

Wanneer moet ik aandringen, wanneer moet ik iets laten? Tik-tak, tik-tak, zegt de tijd tot aan de eeuwigheid. Daar zijn gemiste kansen bij die me aanklagen, die zeuren en dreinen en zich proberen vast te bijten in mijn denken. Daar, aan het eind van mijn tijd, als er geen tijd meer bestaat voor mij, hoop ik dat Jezus tegen me zegt ondanks enkele gemiste kansen: “Hé Arachne, - top dat je de kansen die ik je gaf, hebt benut.”

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden