Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
10 februari 2016

COLUMN: De blauwe vinkjes van God

Dat zou toch super chill zijn, als je na een gebed van die blauwe vinkjes terugkrijgt en weet dat God je heeft gehoord.

Sinds kort zitten we met BEAM op WhatsApp. Daar geven we hints over een internationale ster die naar de EO-Jongerendag komt. Jullie kunnen raden wie het is. Dat wil zeggen dat we dagelijks tientallen, zo niet honderden appjes binnen krijgen. Het liefst zouden we altijd, direct en op iedereen willen reageren. Maar onze baas vindt dat niet zo’n strak plan, omdat de kans dan groot is dat het volgende BEAM magazine dan leeg op je mat valt en deze website op zwart gaat.

Maar om één berichtje kon ik echt niet heen. Het was van Annemiek. Ze appte het volgende: ‘Ik lag gisteren in bed en toen dacht ik opeens, dit gesprek lijkt best wel op het praten met God. Ik verstuur wat (ik bid), jullie lezen het maar omdat jullie je blauwe vinkjes uit hebben, zie ik dat niet, dus ik moet er maar op vertrouwen dat jullie het lezen (God hoort mijn gebed ook, maar daar krijg ik niet altijd een bevestiging van, dus daar moet ik op vertrouwen). Jullie weten het antwoord op de vraag welke ster er naar de Jongerendag komt (God kent zijn plan met mij). Jullie reageren niet op alles (God antwoordt ook niet altijd).’

Wow! Wat een vergelijking! Die blauwe vinkjes, je weet wel, waar nog voordat ze er waren flink op werd gescholden, zouden best goed uitkomen als het gaat om gebed. Stel je eens voor. “God, wilt u ervoor zorgen dat ik morgen slaag voor mijn tentamen? En wilt u mijn moeder beter maken?” Hoppa, blauwe vinkjes, God heeft het gehoord. En dan even later een appje terug, dat zou helemaal tof zijn. “Vraag 1 komt goed, ik heb er wat engelen op gezet. Ook met je tweede vraag ben ik bezig, maak je geen zorgen.” Hoe lekker slaap je dan?

In denk terug aan mijn jongere ik, op mijn knietjes aan de rand van het bed, denkend: ik moet niet te lang bidden en niet te veel vragen, anders heeft God geen tijd meer om te luisteren naar de gebeden van andere kindjes. En die hebben het veel harder nodig dan ik. Nog steeds dwaal ik tijdens het bidden wel eens af, omdat ik dan uitreken hoeveel mensen er ongeveer tegelijkertijd met mij aan het bidden zijn.

Ik vraag me dan af hoe God dat toch allemaal tegelijkertijd verstaat. Of: bij gebrek aan antwoord denk ik wel eens dat Hij het helemaal niet allemaal verstaat. Om de woorden van de profeet Habakuk maar eens te gebruiken: ‘Hoe lang nog, Heer, moet ik om hulp roepen en luistert u niet.’ Ik zie de smartphone van God al voor me: het aantal ongelezen gebeden stijgt met de seconde, dus vertoont God moedeloos gebedsverhoring-ontwijkend-gedrag en start Angry Angels.

Zie hier: mijn zoveelste poging om God in een hokje te stoppen, om hem te begrijpen. Of ik het nou merk of niet: God luistert, 24/7, altijd, overal (dat staat bijvoorbeeld in 1 Johannes 5:14 en 15). Sterker nog, hij kent mijn en jouw gedachten al voordat je ze uitspreekt (zie Psalm 139). En net als onze BEAM-baas weet wat goed is voor BEAM, weet de Grote Baas in de hemel wat het best is voor jou en mij. Dus blijf ‘online’, blijf Hem ‘stalken’ met appjes en vertrouw erop dat je een berichtje terugkrijgt, hoe dan ook, wanneer dan ook.

Hoorde ik daar nou wat blauwe vinkjes wegvliegen?

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden