Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
12 februari 2016

Borrelen, brallen, blokken: dansend de studententijd door?

Danielle Minnee (22) studeert Docent Dans aan de Hogeschool voor de Kunsten Amsterdam. Tijdens ons gesprek kom ik erachter dat ‘dansend je studententijd doorgaan’ niet betekent dat het een fluitje van een cent is, maar juist extra zwaar. ‘Ik ging vaak huilend naar school’.

'Dansen is altijd deel geweest van mijn leven. In groep acht werd ons een keer gevraagd wat we wilden worden. ‘Dansjuf’, zei ik met heel mijn hart. Toen ik mijn opleiding moest kiezen, was het antwoord duidelijk. Ik had geen keus: het was dans of niets.

Ik wist wat een dansersleven inhield, maar wat er allemaal bij kwam kijken was een regelrechte verassing. De opleiding was totaal niet wat ik ervan had verwacht! Het eerste  jaar was heel zwaar, vaak ging ik huilend naar school. De dansacademie is een wereld apart, niet te beschrijven. Het is niet alleen fysiek zwaar, maar vooral mentaal. Ik had veel lichamelijke en geestelijke stress. Continu ben je bezig met je lichaam en het zijn lange dagen. Dansers zijn hard voor zichzelf  en kijken continu in de spiegel. Ik werd moe van mezelf, de onzekerheid maakte me kapot. Ik kwam op een punt waar ik me afvroeg: wil ik alles op alles zetten om door te gaan, of stoppen?'

Je bent nu bezig met afstuderen, dus ik kan wel raden wat het is geworden. Hoe is dat gegaan?
'Wat ervoor heeft gezorgd dat ik hier nu nog zit, is God. Ik vroeg: wat wilt u? Is al die moeite nodig? Dat heb ik ieder jaar opnieuw gevraagd. Een briefje uit de hemel kwam er helaas niet. Maar ik ontdekte wel dat God wilde dat ik hier doorheen ging. Niet zozeer om mijn papiertje te halen, maar om de strijd te doorstaan en God meer te vertrouwen. Ik leerde om iedere dag te nemen zoals die kwam. Dat was een leerproces. Ik ben geestelijk gegroeid. Zowel de harde wereld als mijn geloof hebben me gevormd. Die harde wereld zet je onder heel veel druk. Mijn karakter kon dat niet aan. Ik moest wel naar God toe.'

Hoe is het om christen te zijn binnen het artistieke wereldje?
'In de kunstwereld werkt het zo: jij staat voorop. Het gaat om jouw wereld als kunstenaar. Dus als je het moeilijk hebt ga je je meer focussen op jezelf, ga je doorzetten, het beste uit jezelf halen, meer druk op jezelf zetten, harder werken. Go, go, go! Maar ik hoef het niet in mijn eentje te doen en ik hoef niet steeds strenger voor mezelf te zijn. Wij als christenen kunnen kiezen om rust nemen bij God. Ik kan een stapje terugdoen.

Als christelijke danser ben ik een alien. Ik had een docent die meerdere malen in zijn dansles het christelijke geloof een schop gaf. De vloeken vlogen daarbij om je oren. Als ik me wilde onderdompelen in de artistieke wereld betekende dat voor mij God loslaten en dat kon ik niet. Ik kon God niet aan de kant zetten. Ik kon niet doen wat de academie van mij vroeg en de visie en vorm van creativiteit die zij mij wilden opleggen kon ik niet overnemen. Aan het begin van het derde jaar besefte ik: we hebben een god die onwijs creatief is. Hij heeft deze mooie aarde gemaakt, hij is de creatiefste van de creatiefste. Hij is met mij. Ik kan die artistieke wereld betreden, maar dan op zijn weg.'

Bidden en dansen
'Een klasgenootje was ‘toevallig’ -da's geen toeval!- ook christen. Wij hebben veel steun aan elkaar gehad. Haar zus was een van de oprichters van AVIV, waar ik nu ook bij dans. AVIV is een christelijke danscompagnie in Amsterdam met professionele dansers. We trainen samen, maar we bidden en netwerken ook. Het is een ontmoetingsplek. Het is belangrijk dat je mensen om je heen hebt die je begrijpen. Dansers hebben een eigen wereld. Bij AVIV komen we bij elkaar als dansers en christenen. Ik ervaar dat als dat we elkaar in de ogen kijken, we denken: jij begrijpt me. 

Dans gebruiken we bij AVIV ook om te evangeliseren. Op vrijdagavond zijn we altijd bezig met een project voor een paar weken, daarna treden we op. Een poosje terug traden we op met een stuk op basis van Romeinen 8:38 in een asielzoekerscentrum vol islamtieten. Met ze praten konden we niet, maar wel door dans. We kunnen verhalen vertellen zonder woorden. Zo konden we dansend evangeliseren. Echt bizar. Als God erbij is, wordt je werk gezegend.

Het beeld dat mensen van christelijke dansers hebben is volgens mij nog vrij ouderwets. Saaie drollen, geitenwollensokkenfiguren, dat soort types. Maar wij dansen ook gewoon hiphop en op toffe muziek. We voegen alleen God eraan toe. Alles wat ik doe, ik doe het voor Hem.'

Tekst: Lola Brouwer

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden