Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
16 januari 2016 Reageer

GASTCOLUMN: Niet langer stil

We hebben het allemaal wel een keer gehoord. Ongeveer één op de drie vrouwen en een op de tien mannen hebben te maken (gehad) met een vorm van seksueel geweld. Dat zijn verbazingwekkend veel mensen. Verbazingwekkend omdat ik geen enkel slachtoffer ken op school, in de kerk of in de familie.

Ik weet dat ze er zijn, statistisch gezien kan het niet anders, maar ik ken ze niet. Vreemd toch? Waarom wordt er niet voor deze mensen gebeden in de kerk? Waarom lopen ze de klas niet uit als er onderwerpen worden besproken die ongetwijfeld moeilijk voor ze moeten zijn om te horen? Hoe komt het dat we op Facebook lezen over uitjes, over ziektes, over terrorisme, maar bijna nooit over slachtoffers van (seksueel) geweld? Als er zoveel slachtoffers zijn – waarom is het dan zo stil? Waarom… Ben ik stil?

Ik ben stil om de reacties. De vragen. De verwijten. Het medelijden. Het onbegrip. Ik ben stil om het ongeloof wat ik als reactie kreeg toen ik wel sprak. Ik ben stil omdat men ZIJN kant koos. Ik ben stil omdat ik het gevoel heb dat ik me zou moeten schamen. Omdat het gebeurd is, omdat ik bang was, omdat ik mijn mond opendeed, omdat ik een onderwerp aansnijd waar ik niet over hoor te praten. Ik ben stil omdat er zo vaak victim-blaming plaats vindt, dat ik het niet eens meer durf te proberen. Ik geef mezelf al genoeg de schuld, nog meer kan er niet bij.

De kerk is overigens ook verdacht stil. Zieken worden genoemd. De familie van overledenen ook. Een opname met psychische problemen kan ook nog net, maar slachtoffers van (seksueel) geweld? Een preek over huiselijk geweld? Verkrachtingen? Mensenhandel? Tja… Dat is toch wel erg ongemakkelijk. Een collecte voor mensenhandel en gedwongen prostitutie in een land ver weg, dat kan zo nu en dan nog wel, maar aandacht voor deze zelfde dingen in ons eigen land? Nee, dat stoppen we liever weg. In Nederland gebeurt dat niet. Toch?

Ik vraag me af wat Jezus zou doen als Hij hier nu rond zou lopen. Iets zegt me dat deze Taboebreker en Genezer Zijn mond niet zou houden. Ergens heb ik het idee dat Hij de eerste zou zijn waar slachtoffers heen zouden gaan, gewoon om gehoord te worden en een liefdevolle arm om zich heen te voelen. Iemand die met hen meehuilt en die de pijn begrijpt.

Ik bid dat wij, als christenen, deze taak op ons zullen nemen. Zonder schaamte, zonder angst en zonder verwijten. Gewoon, simpelweg door de hand te reiken en te zeggen ‘het is niet jouw schuld en je hoeft het niet alleen te doen’. Ik hoop dat iemand dat bij mij zal doen. Ik hoop dat we dat voor elkaar zullen doen – de stilte doorbreken en de strijd samen aangaan.

De schrijfster (20) van deze gastcolumn wil graag anoniem blijven. Haar naam is bij de redactie bekend. Het meisje op de foto is niet de schrijfster van deze gastcolumn.

Wil je reageren? Laat hieronder een bericht achter of mail naar beamredactie@eo.nl. Uiteraard gaan we vertrouwelijk met jouw reactie en gegevens om. 

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden