Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
10 januari 2016 Reageer

GASTCOLUMN: Gelukkig hebben we de foto’s nog

Zo af en toe kijk ik stiekem om me heen. Elke keer ben ik weer even verwonderd hoe mooi iedereen eruit ziet. Ik kijk weer naar voren en zet een lach op, die de rest van de avond niet meer van mijn gezicht verdwijnt. De camera klikt.

Een paar weken geleden was het eindelijk zo ver: ons eindexamengala. Ik was er al een aantal maanden druk mee en de dagen ervoor werd ik er zelfs behoorlijk druk door. Zo erg dat sommige mensen niet meer met mij over het gala wilde praten. Ik had alles immers al honderd keer verteld. Andere mensen waarschuwden me: ‘’Zoveel stelt het echt niet voor hoor.’’

En nee, misschien stelde het niet zoveel voor, maar toch was het gala een avond waarvan ik had gewild dat hij eeuwig zou duren.  Zoals ik dat de laatste tijd wel vaker heb. En dat kwam niet door de jurken, niet door de mannen in pak en niet door de muziek. Dat kwam doordat ik samen was met mijn vrienden.

Het gala werd voor mij sprookjesachtig doordat ik zoveel dankbaarheid voelde (oké, en ook wel een beetje door mijn jurk). Ik ben ontzettend blij dat ik zoveel mooie mensen heb mogen ontmoeten, zoveel diepe vriendschappen heb opgebouwd en zoveel mensen om me heen heb die om me geven.

Dat maakt dan ook dat ik, als iemand de woorden ‘’volgend jaar’’ uitspreekt, zeg: ‘’Niet zeggen, dan moet ik huilen.’’ En dat wordt dan gevolgd door vele ‘’ik-ook’s’’.

Ik ben best bang namelijk. Natuurlijk vertrouw ik wel op mijn vriendschappen, maar toch blijft de angst dat ze de tijd, de afstand, de drukte, niet overleven. Dat je uit elkaar groeit en dat dat soms niet als groeien, maar als trekken voelt. Of dat je elkaar gewoon verschrikkelijk mist.

Toch levert het ook een dubbel gevoel op. Ik wil graag dat de tijd stil blijft staan, dat avonden met mijn vrienden voor altijd duren en dat ik geen afscheid hoef te nemen. Maar ik wil ook graag verder, mezelf ontwikkelen en nieuwe mensen ontmoeten.

Ik heb niet echt een keuze. Dat scheelt. Ik zal moeten gaan studeren, ik zal mijn vrienden moeten missen en ik zal afscheid moeten nemen. Maar ik ben wel blij en dankbaar dat het een moeilijk afscheid zal zijn.

Voor nu kan ik nog even genieten. Van mijn vrienden, van de avonden die eeuwig mogen duren, van alle mooie momenten. Straks zal ik afscheid moeten nemen, hoe moeilijk ik dat ook vind. En dat is ontzettend stom, maar er is één troost: we hebben de foto’s nog.

Hilde Pater (18) woont in Barneveld en gaat daar ook naar school. Voor BEAM schrijft ze iedere maand een gastcolumn over haar laatste jaar op de middelbare school, dat gepaard gaat met bloed, zweet en vooral een heleboel tranen. 

Beeld: Danielle Blokland

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden