Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
26 januari 2016

COLUMN: Irritant succesverhaal

Ruim op tijd – twee voor tien – loop ik de kerk binnen. Ik ben verrast door de totale chaos die er heerst. Overal krijsende baby’s, klimmende kinderen en onwetende laatkomers, net als ik wanhopig naar een laatste zitplaats speurend. Het is weer doopzondag.

Of ik in een kerk zit die veel vrucht draagt zal ik niet hardop zeggen, maar het is in ieder geval een vruchtbare kerk. In sommige weken worden er meer kinderen geboren dan in heel Oost-Drenthe in een jaar. Om die reden wordt er eens in de zoveel tijd een massadoop gehouden. Anders blijft die arme dominee maar bezig met doopformulieren oplezen en de kleine, kale wondertjes besprenkelen met water.

Ik kom nu een paar maanden in die kerk. Door daar altijd talloze kleine kids om mij heen te hebben en op zondag soms geconfronteerd te worden met zo’n massadoop, merkte ik dat er de afgelopen tijd een soort vooroordeel bij mij ontstaan is. Namelijk: het moet wel erg eenvoudig zijn om kinderen te krijgen. Dat is vast in een spreekwoordelijke kreun en een zucht gebeurd. Maar dat vooroordeel werd zondag keihard onderuit gehaald.

Alle (nieuwe) ouders gaven op het podium een getuigenis. Een kort verhaaltje over kleine wondertjes en grote dankbaarheid, zo verwachtte ik. Soms was dit ook zo. Maar vaker ook niet.

Ik hoorde emotionele verhalen. Rauwe, eerlijk verhalen. Van nieuwe ouders die na zeven jaar hoop, verdriet, strijd, bidden, zwijgen en miskramen ein-de-lijk een gezond dochtertje mochten verwelkomen. Met tranen in zijn ogen – en ik deed net zo hard mee – gaf de nieuwe pappa baby Anna een teder kusje op haar voorhoofd.

En een andere jonge moeder: “Als ik hier zeven jaar geleden had gestaan, had ik gezegd: ‘God is goed’. Nu weet ik dat niet meer zo zeker. Jarenlang heb ik samen met lotgenoten gebeden om een kindje. Jarenlang hoorde ik niets van Hem. Ik ben supergelukkig met ons kindje, maar voel mij ook schuldig naar mijn vroegere lotgenoten. Soms keken we jaloers naar de succesverhalen. Nu ben ik zelf zo’n irritant succesverhaal geworden.”

Zoveel gemengde gevoelens in een doopdienst, ik had het nog nooit meegemaakt. Wat voor de buitenwereld perfecte blijdschap lijkt, is van binnen een lange, onzichtbare strijd vol twijfel en pijn geweest.

Dat is wat ik mij afgelopen zondag bedacht, tussen een biddende dominee, rondrennende kleuters, omringt door de aroma van volle poepluiers.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden