Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
27 januari 2016

COLUMN: Als je mascara maar goed zit

We lijken meer op elkaar dan ik dacht, zij en ik.

Ik ben zo’n vrouw die ruim een dag nodig heeft voor inpakken, als ik richting de zon, de bergen of nieuwe plekken ga. Naast de leukste kledingsetjes en in ieder geval een paar hakken, is er één ding dat ik NOOIT vergeet: mijn make-uptasje. Dat is heilig. Onmisbaar om die kleine oogjes net iets groter te laten lijken.

Zij ging ook op reis, achter de zon aan, over bergen, naar nieuwe plekken. Zij deed nog geen vijf minuten over het inpakken van haar koffer. Veel meer kon ze toch niet dragen. Haar favoriete kledingsetjes en hakken moest ze achterlaten. Maar één ding nam ze mee en bewaakte ze met haar leven: haar make-uptasje. Je kan dan wel op de vlucht zijn, maar dan geldt nog steeds: als je mascara maar goed zit.

Vorige week zoefde ik op twee lange latten de witte bergen af. Nou kan ik best aardig skiën, maar toen ik me midden op een iets te steile, ijzige afdaling begaf, dacht ik wel even dat mijn leven voorbij was. Het moet er vanaf beneden hilarisch uit hebben gezien, hoe ik trillend op mijn beentjes zonder controle de berg af glibberde.

In het donker klauterde ze de belachelijk steile berg op. Achter de smokkelaars aan. Haar benen trilden van vermoeidheid. Achter haar hoorde ze geschreeuw. De helling was te steil voor sommige van haar reisgenoten. Maar ze moest door en klampte zich nog harder vast aan haar kersverse man.

Daarover gesproken: ik ben anderhalf jaar geleden getrouwd, in het bijzijn van iedereen die me lief is. Mijn vader maakte een fotoboek van onze bruiloft, vol mooie herinneringen, waar nog niet eens de helft van alle trouwkiekjes in staan.

Zij trouwde een half jaar geleden. Met een professionele basketbalspeler. Omdat hij anders het leger in moest, gaven ze elkaar het ja-woord tijdens de vlucht. In Istanbul. Met een paar vrienden. Zonder ouders, broers en zussen, familie. Ze hebben net genoeg foto’s om een fotoboekje van twee pagina’s te maken.

Ik heb vaak van die dagen. Dat mijn haar gewoon niet wil zitten. Wat je er ook aan doet, het hangt slap en futloos over mijn schouders. En als het dan zit, dan gaat het regenen. En ben ik nét mijn paraplu vergeten. Gevolg: een pluis- en plofkapsel in één. Bedankt, Nederlands klimaat.

Zij stapt het bootje in, Europees water op, richting de Griekse kust. Al drie keer eerder is het bootje waarin ze zit gesnapt door de kustwacht en teruggebracht naar het vasteland. Poging vier. De golven zijn veel te hoog voor het kleine, volgepropte bootje. Als ze de kust bereikt, wordt haar humeur verpest door twee dingen. Haar plofkapsel én uitgelopen mascara.

Ik besef het me meer dan ooit, als ik naast haar aan tafel zit, de tafel waaraan ik tijdens mijn vredige kindertijd vele herinneringen heb, veilig bij mijn ouders thuis, met mijn broers en zussen, zwager en man om me heen:

Ik had haar kunnen zijn.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden