Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
30 januari 2016

AU! Daar gingen mijn vrienden…

Nieuwe vrienden máken, da’s soms best lastig. Afscheid nemen van een waardevolle vriendschap, dat kan nog veel lastiger zijn. Bijna iedereen kan daar wel een voorbeeld bij verzinnen. Maar is vaarwel zeggen tegen een vriendschap wel zo erg? Misschien zit er op elke vriendschap wel een houdbaarheidsdatum… BEAM-redacteur Rimme vertelt een verhaal uit zijn eigen leven.

Tijdens de laatste drie jaar van de middelbare school, waren we altijd met zijn drieën. We waren volledig onafscheidelijk, een menselijke Drie-eenheid op aarde. Klein voorbeeldje: tijdens de diploma-uitreiking werd mijn hele jaar in tweetallen het podium op geroepen. Honderden leerlingen… behalve wij. Wij mochten als enige met zijn drieën het podium op. Onze mentor zag simpelweg geen andere optie.

Het was trouwens geen vriendschap op het eerste gezicht. Totaal niet. In de vierde klas moest ik switchen van middelbare school, omdat ze in mijn ‘thuisdorp’ Spakenburg geen bovenbouw kenden. Te klein. Zo kwam ik dus als dorpsjongen-met-sik terecht in de – redelijk – grote stad Amersfoort terecht. De twee jongens vielen mij gelijk op. Ze waren altijd aan het klooien en grappen maken. Kortom: heel erg dominant aanwezig zijn. Ik vond ze maar irritante uitslovertjes. Een maandje later was ik er zelf één…

Hetzelfde blonde meisje
Volgens mij begon onze innige vriendschap – zoals bij zoveel mannen – met de gemeenschappelijke interesse in voetbal. Ze nodigden mij op een dag uit voor een potje FIFA op de PlayStation en de drie jaar erna zagen we elkaar vervolgens bijna dagelijks. Het was 24/7, non-stop, school, FIFA, chips en ‘cola’. De bekroning van dat eerste jaar was onze eerste vakantie zonder onze ouders, in de legendarische en, kuch, zeer bruisende Noord-Hollandse badplaats Bakkum. Met een klein tentje op het jongerenveldje van de plaatselijke camping. Tegenover ons stond een tentje met drie dames van onze leeftijd. We vonden alle drie het blonde meisje het leukst, maar ook dat heeft onze vriendschap overleefd. Al kwam ik wel als verliezer uit die strijd…

En toen gingen we studeren
Fast forward naar de tijd na onze diploma-uitreiking. We waren nog altijd BFF’s en het kwam dan ook niet echt in ons op dat het begin van onze studententijd het einde van onze vriendschap zou betekenen. Zeker omdat een van mijn vrienden en ik dezelfde opleiding gingen doen. Maar toch. Langzaam veranderde er iets. Terwijl ik mijn biertjes verdiende met een bijbaan als sportjournalist, werkten zij bij de Albert Heijn. Steeds vaker gingen ze met collega’s de stad in. Ik werd nog wel eens uitgenodigd, maar voelde mij dan toch een beetje het buitenbeentje binnen de groep. Ik zal niet liegen: dat deed pijn. Ik voelde mij stiekem ingeruild en had verwacht dat er na al die jaren meer loyaliteit zou zijn. Blijkbaar niet. Ik kan mij trouwens niet herinneren dat ik dat ooit tegen ze gezegd heb. Mijn trots he…

In de tussentijd had ik belijdenis gedaan en mij, een jaar later, aangemeld bij een christelijke studentenverenging. Mijn vrienden van de middelbare school hadden weinig tot niets met het geloof. Omdat ik wat serieuzer met het geloof bezig wilde en zij vooral serieus wilden feesten, hervonden we elkaar niet. We maakten nieuwe vrienden. Zij betrokken een huisje in Amersfoort, ik verhuisde naar Utrecht. Tijden veranderen. Behoeftes veranderen. Vrienden veranderen.

Hamburgers
Dat betekent trouwens niet dat ik ze nu, zeven jaar later, helemaal vergeten ben. Uit het oog, maar zeker niet uit het hart. Daarvoor hebben we samen teveel mooie uren meegemaakt.

Een half jaartje geleden ben ik nog eens spontaan hamburgers met ze wezen eten, ergens in Amersfoort. Het was een briljante avond, met dezelfde grappen en dezelfde klik als zeven jaar geleden. Aan het eind van de avond zeiden we tegen elkaar: ‘We spreken snel weer af!’, wetende dat dat waarschijnlijk niet zou gaan gebeuren.

Maar dat is niet erg. Ik koester de herinneringen. No hard feelings. Het is goed zo.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden