Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
21 januari 2016 Reageer

Adieu, vaarwel

 auf wiederseh'n en tjuus

Het leek wel gisteren dat ik met knikkende knieën, zweetdruppels op mijn voorhoofd en kleffe handjes voor het eerst de BEAM-redactie op stommelde. En nu word ik er zonder pardon weer uitgegooid! Nee hoor, grapje. Mijn stage is gewoon voorbij.

Niet dat mijn stage hier per se mee te vergelijken valt, maar ik moest sterk denken aan de dag voor mijn tiende verjaardag. Ik was ontzettend zenuwachtig, berebenieuwd naar de kadootjes die ik morgen zou krijgen. Mijn opa en oma waren voor de gelegenheid komen logeren. Iets wat de dag voor mij nog veel specialer maakte. Ik kan me nog goed herinneren dat ik de onrustigheid zelve was. Die middag nam mijn opa mij op zijn knie. “Morgen word je tien,” zei hij, “Vanaf dan zal je nooit meer ‘maar een cijfer’ zijn.” Ik keek hem vragend aan. “Nu ben je 9,” vervolgde hij. “Straks ben je 10. Dat zijn twee cijfertjes. Je zal nu nooit meer 1,2,3,4,5,6,7,8 of 9 worden.” Ik liet deze informatie even inzinken, tot de harde waarheid tot me doordrong. En jeetje, wat vond ik dat toen erg. Mijn opa was zich natuurlijk van geen kwaad bewust, de arme schat. Zo graag wilde ik jarig zijn, ouder worden en kadootjes krijgen. Nu vond ik het maar niks. Ik zag mijn jonge leven aan me voorbij gaan. Het voelde leeg en gek. Er werd een hoofdstuk afgesloten. Vanaf toen was ik twee cijfertjes, in plaats van één.

Je kunt begrijpen dat de kadootjes, taart en aandacht van de volgende dag weer een hele hoop goed hebben gemaakt. Toch weet ik het nog precies. Ik was vreselijk zenuwachtig voor mijn eerste stagedag, maar ik had er ook zin in. Ik weet nog dat ik niet zo goed kan slapen, de dag ervoor. Maar eenmaal gewend en ingeburgerd, had ik de tijd van mijn leven. Toch bleef er in mijn achterhoofd rondspoken dat het slechts tijdelijk was. Vijf maanden. En nu dringt ook die harde waarheid weer tot me door. Vandaag is mijn allerlaatste dag bij BEAM. En jeetje, wat vind ik dat erg. Ik zie mijn stageperiode aan me voorbij gaan, alle hoogtepunten, alle dieptepunten. Er wordt weer een hoofdstuk afgesloten. Nooit meer zal ik BEAM-stagiaire zijn.

Ik hoop dat mijn, nu nog, collega’s een hele hoop kadootjes en taart hebben geregeld. Misschien dat dat nog iets goed maakt. Ik kom er vast wel overheen. Het is weer tijd voor een nieuw hoofdstuk.

Tot slot wil ik mijn vader en moeder bedanken, voor hun uitputtende steun. Mijn vrienden, die zich hebben laten misbruiken voor een hele hoop interviews. De BEAM-redactie voor hun gezelschap en begeleiding en natuurlijk jullie! Voor het lezen van mijn artikelen (Tenzij je nu natuurlijk denkt, ‘Huh wie ben jij, ik ken jou niet’).

Helaas, ik ga

't is jammer, maar het moet. Adieu, vaarwel
auf wiederseh'n en tjuus – Sound of Music

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden