Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
21 januari 2016

Achter het raam

Soms heb ik geen zin om te werken. Dan word ik wakker, en staar ik eindeloos naar mijn donkere plafond. Overwegend wat er zou kunnen gebeuren als ik vandaag gewoon niet kom opdagen op mijn werk. Mijn stufi komt toch wel binnen, dus om mijn huur hoef ik me geen zorgen te maken.

Boodschappen heb ik ook nog wel, en anders app ik gewoon mijn ouders, dat ik daar vanavond kom eten. Ik kom tot de conclusie dat het niet per se dramatisch is als ik vandaag oversla. Op zo’n dag meld ik me wel eens ziek. Gewoon omdat ik vandaag geen zin heb.

Op zo’n dag draai ik me lekker nog een keer om. Sleur ik me rond elf uur uit bed om vervolgens lekker een uur te douchen. Onder de douche twijfel ik of ik mijn benen zal scheren. Ik besluit dat ik geen zin heb. In mijn trainingsbroek slenter ik de trap af om een lekker ontbijtje te maken. Ondertussen app ik met mijn vriendinnen over hun kersverse vriendjes. We maken een afspraak om vanavond een drankje te doen, een heuse roddelborrel, om de details nog beter te kunnen doorspreken. ’s Middags bel ik Telfort op om mijn abonnement te wijzigingen. De vrouw aan de telefoon komt direct met een stortvloed aan vragen. We kunnen je abonnement ook groter maken in plaats van kleiner? Wat voor werk doe je? Heb je daar dan niet meer belminuten nodig in plaats van minder? Ik zie dat je over een half jaar een nieuwe telefoon mag uitzoeken, als je bij betaald kun je dat ook  nu al doen, wil je dat? En zo gaat het nog even door. Ik worm me tussen haar vragen door en zeg dat ik ‘helaas’ moet ophangen.

Turend loop ik ’s avonds het terras op. Mijn vriendinnen zwaaien enthousiast. Bij ons witte wijntje besluiten we ook een tosti te nemen. Mijn vriendin vraagt of ze ook glutenvrij brood hebben, ze is namelijk allergisch. Het wordt een latertje en rond middernacht moet ik me zelfs nog haasten om de laatste trein naar huis te halen. Mijn vriendje appt bezorgd om te vragen of ik mijn trein nog wel gehaald heb en of ik geen enge mannen tegenover me heb zitten. Ik stel hem gerust en maak mezelf comfortabel in de trein. In mijn hoofd vindt er weer een discussie plaats of ik misschien morgen ook niet gewoon kan overslaan. Thuis hak ik de knoop door en besluit morgen ook te skippen. Als een blok val ik in slaap.

Tijdens de middagen en avonden met Frits op de Wallen is me pijnlijk duidelijk geworden dat bovenstaande dingen alles behalve zelfsprekend zijn. Het lijkt zo doodnormaal. Het zijn dingen die jullie waarschijnlijk allemaal wel eens gedaan hebben. Er zijn mensen die van je houden, mensen die zich zorgen om je maken. Daarnaast spreek je de taal van het land waar je woont, krijg je maandelijks ruim genoeg geld binnen om je prima te kunnen redden. Stress en je druk maken komt hooguit door relatieproblemen of lastige tentamens.

Ik sprak meiden die ’s nachts niet meer kunnen slapen. Vrouwen die na oneindig veel therapie nog steeds moeite hebben met het vertrouwen van mannen en zich voelen alsof ze niks waard zijn. Meisjes die zich na urenlang douchen nog steeds vies voelen. Vrouwen die hun kindje al een hele poos niet hebben gezien. Meisjes die uit een gewelddadige relatie komen en meisjes die van het kastje naar de muur worden gestuurd als ze een uitkering aanvragen. Maar ook vrouwen die hoestend en bibberend aan het werk waren. Het brood moet namelijk toch op de plank komen. De afgelopen weken hebben me meer dan ooit doen beseffen dat niet iedereen gelijke keuzes in het leven heeft gekregen. Ik geloof niet dat het een vrijwillige keuze is om achter een raam te staan. Misschien wel vrijwillig en zonder dwang, maar hoe vrijwillig is het nog, als prostitutie op een bepaald moment nog je enige uitweg is. Je wilt immers overleven en zorgen voor de mensen waarvan je houdt.

Esther is 21 en redacteur bij BEAM. Ze liep elke week een dag met Frits mee. Dit is het laatste deel uit de serie 'Esther op de Wallen'. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4, deel 5 en deel 6.

Bright Fame wil prostituees helpen om uit hun werk te stappen. De stichting begeleidt hen op hun weg naar een eigen plekje in de maatschappij. In sommige gevallen proberen ze de meisjes veilig terug te brengen naar hun land van herkomst. Frits en Jacqueline leven van giften en doen hun werk vanuit een christelijk oogpunt.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden