Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
25 augustus 2015

Zomaar Zomer Blog (8): De finale

Enigszins verbaasd schud ik zijn hand. “Annejet.” Hij kijkt bedenkelijk. “Anne en Jet, zeg maar. Alleen dan aan elkaar.” Zonder streepje laat ik dit keer maar achterwege.

Er moeten toch andere Annenogwattessen zijn die deze struggle herkennen.. Dat even terzijde.

We zijn maanden terug in de tijd. Het moment dat de doorslag geeft om een blog te gaan schrijven. De krantjesman bij de supermarkt stelt zich aan me voor. Vaak koop ik iets lekker voor hem als ik boodschappen doe. Meestal een chocoladereep en wat fruit (om de chocola te rechtvaardigen). Dat ik sinds ik in Rotterdam woon zelden langskom, maakt geen verschil. Altijd als ik deze man zie, of het nu winkelend is of op de fiets: hij begroet me alsof ik een bloedverwant ben. Hartverwarmend.

Ik herken hem van ver, maar zijn naam ken ik niet. Nou ja, kende ik niet. Zojuist zijn de rollen omgekeerd. Waar ik in de vorm van cacao en (natuurlijke) suiker een beetje licht in zijn leven dacht te brengen, zet hij mij nu in het zonnetje door oprecht interesse te tonen in wie ik ben. Veel verder dan onze namen komen we niet, maar voor mijn gevoel ken ik hem beter dan de gemiddelde persoon na zo’n afgezaagd voorstelrondje. Je weet wel. Die waarbij je drie positieve eigenschappen van jezelf moet noemen en iedereen niet veel verder komt dan sociaal, behulpzaam en gezellig.

Nu ik mijn laatste Zomaar Zomer Blog schrijf, besef ik nog beter waarom dit moment me triggert. Zoekend naar wat ik nu precies te bieden heb, ontdek ik dat dat er eigenlijk niet toe doet. Als het erop aankomt, heeft iedereen namelijk hetzelfde te bieden: een beetje licht. En hoe we dat laten schijnen, mogen we helemaal zelf uitvinden. In de loop der tijd verandert het waarschijnlijk toch nog wel een paar keer. Waar het volgens mij om gaat, is dat je het in ieder geval probeert. De moed bij elkaar raapt om over de drempel heen te stappen.

Je lichtje laten schijnen, ‘zomaar-en’.. Ik kan niet ontkennen dat ik het af en toe best pittig vind. Maar de weerkaatsing! Die is het waard. De glimlach van een kind als een zachte zonnestraal. De knuffel van een vreemde als een knus kampvuurtje. Nico die me bedankt voor een etentje na vijftien jaar zonder als een felle schijnwerper. Het werkt aansteke(r)lijk; ik ga er zelf ook van stralen. Zomaar-en overbrugt leeftijd, cultuur en status. De zomer mag dan bijna over zijn, dit houd ik erin!

This little light of mine, I’m gonna let it shine.
Zomaar je mee?

Annejet.

P.s. Omdat ik wil dat zomaar-en een begrip wordt, start ik met Zomaar Zuid; een verschil maken in en vanuit mijn eigen omgeving. Daar is alle support bij welkom, natuurlijk! Dus houd Facebook in de gaten, like straks mijn pagina en show some love!

Annejet Hasselaar (22) woont in Rotterdam, studeert aan de kunstacademie en vulde haar zomer met random acts of kindness. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5, deel 6 en deel 7 van haar Zomaar Zomer Blog.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden