Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
23 maart 2017 Reageer

Van hemel naar hel in 30 seconden

Het is 23:30. Oudejaarsnacht in Kaapverdië, waar we inmiddels al twee weken vakantie vieren. Ruben en ik lopen door de verlichte hoofdstad op zoek naar een openbaar nieuwjaarsfeestje. Zonder succes. Na zelf afgeteld te hebben, keren we rond 00:30 teleurgesteld terug naar ons gehuurde appartement. Te voet helaas...

Twee mannen steken over. Eentje gaat voor en de ander achter ons lopen. Ruben en ik vertragen onze pas, maar we worden niet ingehaald. Op het moment dat we weten dat er iets niet klopt, wordt Ruben om zijn middel gegrepen en op straat gesmeten. Zonder te twijfelen spring ik op de aanvaller en probeer hem van Ruben af te trekken. Plots voel ik een scherpe pijn in mijn arm. Ik stap geschrokken achteruit, voel bloed uit m’n arm sijpelen en zie één van de overvallers met opgeheven hand op mij afkomen…

Op dat moment besef ik dat ik ook aan mijzelf moet denken. Ik steek mijn beide handen in de lucht. Ondertussen zie ik Ruben nog steeds op de grond liggen. Hij wordt geslagen en getrapt door de gast die voor ons liep. Ruben schreeuwt en probeert zich te verweren. Hij vecht voor zijn leven. De gast die mij bedreigde gaat terug om zijn maat te helpen. Na een paar urenlange seconden en klappen weten ze Rubens telefoon te pakken en rennen ze weg. 2017 tegemoet.

Ruben is totaal over zijn toeren. Hij dacht voor een paar tellen z’n leven kwijt te zijn. Zwaar hijgend en helemaal onder het bloed haal ik hem van straat af. Ik probeer de rust te bewaren en begeleid hem en mijzelf naar het appartement. Wanneer ik de deur achter ons in het slot hoor vallen, begint alles in mijn lichaam te trillen. De t*ring, wat in onvredesnaam is ons overkomen?!

We zijn niet beroofd van geld of telefoons, maar beroofd van vertrouwen

Vooraf dacht ik dat een overval vooral superbalen van al je spullen is. Achteraf zou ik liever alles – inclusief mijn kleding – hebben afgestaan dan te worden aangevallen. We zijn niet beroofd van geld of telefoons, maar beroofd van vertrouwen. Een week later heb ik nog geen enkele nacht normaal geslapen. Heb ik al twee keer mijn huis met een ijzeren staaf doorzocht, omdat ik ergens een geluid hoorde. Denk ik bij iedere donkere man dat hij plots z’n vuist in mijn gezicht plant of een wapen uit zijn zak haalt. Klinkt racistisch, klopt, maar probeer dat maar uit mijn gevoel te praten. Of uit die van Ruben. Die er ongeveer net zo aan toe is.

Natuurlijk zal dit gevoel wel slijten – vertrouwen komt te voet en gaat te paard – maar op dit moment is het allemaal vrij vertaft. Ik heb de afgelopen dagen geprobeerd een mooie boodschap uit dit verhaal te extraheren, maar ik ben nu vooral blij dat ik je dit nog kan typen. Dus laat dat dan de boodschap maar zijn. Dat geen enkel mobieltje, geldbedrag of zeldzame George Michael-plaat belangrijker is dan je eigen leven. Wees er daarom trots en voorzichtig op. Ook op die van anderen. Zodat niemand dit hoeft mee te maken en iedereen fijn kan slapen. Want als je fijn slaapt, zijn je dromen ook beter.

Welterusten!

Reacties

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden