Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube
28 oktober 2016 Reageer

COLUMN: Vallen en opstaan

Tijdens het ophangen van de was moet ik terugdenken aan een rustige ochtend in Hilversum. Het café was speciaal voor ons, extra vroeg open gegaan zodat we in alle rust het interview konden filmen. Camera en licht waren net opgesteld toen ze, uiteraard in een zwierige rok, binnen kwam. Haar grote bos geverfde krullen zaten zoals altijd in een fleurige haarband. Toen ik haar een hand gaf keken uit een getekend gezicht twee heldere ogen mij aan. “Hallo, ik ben Michaël.” “Hoi, ik ben Elly. Ik herken jou!” Mijn hart maakt een sprongetje van opwinding. Dé Elly... van Rikkert, Stekeltje, de wiebelwagen... dé Elly herkent mij!

Het zit zo. Een jaar of wat geleden was er een optreden van haar en haar witgelokte wederhelft. In de grote kerkzaal zat een handje vol gehandicapten, bejaarden en brave kerkmensen. Waaronder ik en mijn schoonfamilie. “Kom op, twee vrijwilligers!,” riep ze. “Het is echt niet eng hoor, het is heel makkelijk!” Na een goed gemeende por van mijn vriendin liep ik braaf naar voren omdat ik het stiekem helemaal niet erg vind om op een podium te staan. Het lied heette ‘Vallen en opstaan’ en van beide woorden was een groot rechthoekig bord. Aan mij de taak om mijn bord omhoog te houden als er ‘vallen’ werd gezongen. Het andere slachtoffer had een bord met het woord ‘opstaan’. Het handje vol mensen moest even op gang komen maar mede dankzij de overenthousiaste gehandicapten werd het zowaar gezellig.

“Vallen en opstaan, vallen en opstaan. soms zit het tegen…” De bos krullen stond het inmiddels voor me te zingen in een verder bijna leeg café. “Ik ben goed in gezichten.” zei ze. Dat nam ik direct van haar aan. Ondertussen ben ik bij de hydrofiele luiers en rompertjes aangekomen. Terwijl het wasrek zich vult, raakt ook mijn hoofd vol. Ik speel voor mezelf het liedje in gedachten nog eens af en betrek het op alles wat los en vast zit in mijn leven. Alles wat ik in de kerk doe, hoe ik me thuis gedraag en onvermijdelijk ook op mijn werk. Auw. Mijn droombaan. Bij BEAM. Die op 1 november stopt. Op een respectvolle manier heeft de grote BEAM-baas mij een tijdje terug verteld dat hij mijn contract niet gaat verlengen. Man man man… wat deed dat pijn. Het gevoel van hard op je bek gaan tijdens een hardloopwedstrijd. Alles wat snel bewoog staat ineens stil, en alles wat stil leek te staan, wat stabiel was, lijkt je voorbij te rennen.  

Nog een paar onderbroeken verder begint het plaatje compleet te worden. Ik bedenk me ineens dat ze het zo vrolijk zong. Alsof het leuk is om op je bek te gaan. Dat is vast niet bewust geweest, maar ik zie nu wel ineens alles in een ander perspectief. Ik was niet de enige vrijwilliger op het podium. Er was ook een bord met in vette letters ‘opstaan’ erop. Nee, het is niet leuk om te vallen. En ja, het doet pijn. Maar je hoeft niet op de grond te blijven liggen. De vrouw met de vrolijke bos krullen en heldere ogen liet mij zien dat vallen niet het einde is.

Het leven is nou eenmaal vallen. En opstaan!

Reacties

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden