Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube
21 oktober 2016 Reageer

COLUMN: Enkele reis bordeel?

Riksja’s, karren met ossen, en gemotoriseerde ‘fietstaxi’s’ zoeven voorbij door de open grenspoort van Nepal naar India. Aan het oog van de vrouwelijke grenscontroleur gaat niets ongemerkt voorbij. Twee meisjes, de een in zwart-wit gekleed, de andere in een traditionele sari en met een grote tas bij zich, lijken verdacht. „Wat gaan jullie doen in India en met wie hebben jullie afgesproken?” klinkt het nors.

De meisjes kijken beduusd en geven een vaag antwoord. Als de grens­controleur vraagt of ze in de tas mag kijken, komt er een stel kleding tevoorschijn. „Als je gaat shoppen, heb je daar dan kleding voor nodig?” De vrouwen mompelen wat en kijken naar de grond. Uiteindelijk geeft de zwart-wit geklede vrouw toe dat ze op het punt staat om te hertrouwen met een Indiase man. Haar eigen man zit in het buitenland en ze is zwanger van een on­wettig kind. „Hij beloofde me dat hij de abortus zou betalen als ik met hem zou trouwen in India”, zegt ze. 

Anderhalf jaar geleden was ik in Nepal, waar ik dit verhaal schreef voor het RD over de meer dan 7000 meisjes en vrouwen die ieder jaar verdwijnen via de open grens tussen Nepal en India, waar ze worden verkocht aan bordelen. Het is een enkele reis naar het bordeel. Aan deze meisjes moet ik tijdens de dropjeuurloonweek denken als we geld inzamelen voor de 10.000 minderjarige webcamseksslachtoffers op de Filipijnen. De situaties schelen niet zo gek veel: handelaren, ouders en vriendjes die misbruik maken van het kind. Het kind dat geen kind meer mag zijn. Dat wordt gedwongen tot (webcam)seks. Misselijkmakend.

Open grens van Nepal naar India: ieder jaar verdwijnen 7000 meisjes naar India, waar ze worden verkocht aan bordelen.

En toch. Toch kunnen we er wat aan doen. De ene keer door er over te schrijven of voor te bidden, de andere keer zoals deze week – ook concreet door geld te geven om een bevrijdingsactie bij elkaar te sparen. Wat ben ik trots op de respons die we deze week tot nu toe krijgen! Alleen tijdens RedactieTV kwam er meer dan 400 euro binnen in minder dan een half uur. We hebben al bijna een bevrijdingsactie (5000,-) bij elkaar gedropt! 

Een bevrijding betekent namelijk niet alleen weg achter die nare webcam, het betekent ook hoop op een nieuwe toekomst. De meisjes krijgen les, gaan weer naar school en leren een vak, waarmee ze wel hun droom kunnen naleven. En de nare beelden van de webcam hopelijk op den duur langzaam vervagen.

Ik herinner me Sunny (18) die ik in Nepal ontmoette. Ze was bevrijd uit een bordeel in de Indiase hoofdstad New Delhi, waar ze vijf maanden vastzat. Als je die hel had meegemaakt, hoe kon je dan ooit weer een normaal leven leiden?, vroeg ik me af terwijl ik tegenover haar zat. Heeft de mens zoveel veerkracht? Sunny begon, nadat ze was bevrijd, aan een opleiding tot schoonheidsspecialiste. Met haar zwarte haren losjes in een knotje en gelakte nagels was ze zelf het toonbeeld van een geslaagde opleiding. Ze oogde opgewekt. „Mijn droom is een eigen schoonheidssalon, misschien wel in het buitenland. Welk land? Dat weet ik niet, als het er maar mooi en veilig is.” Toen ik een beetje uitliep tijdens het interview, begon Sunny te wiebelen op haar stoel. “Om 9.00 uur begin ik altijd met mijn werk in een schoonheidssalon.” Het was 9:10 uur en ze moest gaan. “Ik heb geen minuut te verliezen.”

Zij niet, wij niet. Ik drop ‘m nog één keer: drop je uurloon! 

(nog ruim duizend euro te gaan)

Reacties

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden